Сураи Аль-Хиджр — Оят 99

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «وَاعْبُدْ»: феъли амр аз решаи «ибодат» аст, яъне бандагӣ ва парастиш кардан.

— «رَبَّكَ»: Парвардигори ту, ки соҳиб, тарбиятгар ва мураббии туст.

— «الْيَقِينُ»: яқин, яъне чизе ки дар вуҷудаш ҳеҷ шакке нест; дар ин ҷо мақсад аз он марг аст, зеро марг ҳақиқатест, ки ҳеҷ кас онро инкор карда наметавонад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи бандагони худ фармон медиҳад, ки дар ибодат ва бандагии Парвардигори худ устувор бошанд ва то охири умр аз он даст накашанд. Яъне инсон бояд тамоми муддати ҳаёти худро дар роҳи итоат ва парастиши Худо бигзаронад ва ҳеҷ гоҳ аз ин роҳ бознагардад. Ин ибодат на танҳо намозу рӯза, балки ҳамаи амалҳои нек ва ризои Худоро дар бар мегирад. Пайкони ин фармон он аст, ки ибодат то дами марг давом ёбад, зеро марг ҳамон «яқин» аст, ки ҳатман ба сӯи инсон меояд ва касе аз он гурехта наметавонад. Пас ҳар банда бояд то лаҳзаи охирини ҳаёташ дар ҳолати бандагӣ ва итоати Худо бошад, то ки бо имон ва амали солеҳ ба дидори Парвардигораш бирасад. Паёмбари Худо (с) худаш ин фармонро амалӣ кард ва то охири умр дар ибодати Худо пайваста ва устувор буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ибодат танҳо барои як давра ё лаҳзае нест, балки барномаи тамоми умри инсон аст; ин ба ҳаёти ӯ маъно ва самт медиҳад.

— Дар хотир доштани марг ҳамчун ҳақиқати яқинӣ инсонро аз ғафлат бедор мекунад ва ба сӯи амалҳои нек ҳидоят менамояд.

— Устуворӣ дар ибодат сабаби наздикӣ ба Худо ва ба даст овардани ризои Ӯ мегардад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини ислом дини давомнокӣ, сабр ва истиқомат аст, на дини як лаҳза ва эҳсоси гузаро.

— Ҳар кас бидонад, ки подоши ибодати доимӣ назди Худо бузург аст, дилаш ба ислом ва Қуръон гарм мешавад ва ба роҳи рост устувор мегардад.