සූරා අල්-හිජ්ර් — ආයාත් 99

වදන්හි අර්ථ:

• وَاعْبُدْ – නුඹ නමස්කාර කරන්න (අඛණ්ඩව හා ස්ථීරව)
• رَبَّكَ – නුඹගේ පරමාධිපති
• حَتَّىٰ – තෙක්
• يَأْتِيَكَ – නුඹ වෙත පැමිණෙන තුරු
• الْيَقِينُ – ස්ථිර විශ්වාසය; මෙහි අදහස් කෙරෙනුයේ මරණයයි, එය සැකයකින් තොරව ස්ථිරව සිදුවන දෙයක් බැවිනි.

අර්ථ විවරණය:

අල්ලාහ් තආලා තම නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන්ට මෙන්ම ඔහුගේ සමස්ත උම්මතයටම මෙම ආඥාව දෙන සේක: නුඹ නුඹගේ පරමාධිපතිට නමස්කාර කරන්න, එය අඛණ්ඩව හා ස්ථීරව පවත්වාගෙන යන්න. නමස්කාරය යම් කාලයකට හෝ යම් තත්ත්වයකට සීමා නොකර, නුඹට මරණය පැමිණෙන තෙක්ම එය දිගටම කරගෙන යන්න. මක්නිසාද යත්, මරණය යනු සැකයකින් තොරව ස්ථිරවම සිදුවන දෙයක් බැවින් එය "යකීන්" (ස්ථිර විශ්වාසය) ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මෙම ආයාතයෙන් පැහැදිලි වන්නේ නමස්කාරය ජීවිතයේ අවසාන මොහොත දක්වාම පැවතිය යුතු බවයි. නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණෝ මෙම ආඥාව පූර්ණ ලෙස ක්රියාත්මක කළ සේක. උන්වහන්සේගේ ජීවිතයේ අවසාන දිනයන්හිදී පවා නමස්කාරයෙන් ඉවත් නොවී, මරණය ළඟා වන තෙක්ම අල්ලාහ්ට නමස්කාර කරමින් සිටි සේක.

උපදේශ හා පාඩම්:

1. නමස්කාරය යනු වයස, කාලය හෝ තත්ත්වය අනුව සීමා නොවන ජීවිත කාලය පුරාම පැවතිය යුතු ක්රියාවකි. එය තරුණ කාලයට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ.
2. මෙම ආයාතය අල්-හිජ්ර් සූරාවේ අවසාන ආයාතය වීම තුළ ගැඹුරු පාඩමක් ඇත: ධර්මයේ යම් වැඩකටයුත්තක් අවසන් වුවද, අල්ලාහ්ගේ නමස්කාරය කිසිදා අවසන් නොවේ. එය මරණය දක්වාම පැවතිය යුතුය.
3. සැබෑ මුස්ලිම්වරයෙකුගේ ජීවිතයේ අවසානයත් නමස්කාරයේ යෙදී සිටියදීම විය යුතුය. මෙය මරණයේදී යහපත් අවසානයක් (හුස්නුල් ඛාතිමා) ලැබීමට මඟ පෙන්වයි.
4. මෙම ආයාතය තුළින් අපට ඉගෙනගත හැක්කේ අල්ලාහ්ගේ නමස්කාරයෙහි ස්ථීරභාවය හා අඛණ්ඩතාවයයි. කුමන දුෂ්කරතා, පීඩා හෝ බාධක පැමිණියද, නමස්කාරය අත් නොහැරිය යුතුය.
5. ජීවිතයේ අරමුණ අල්ලාහ්ගේ නමස්කාරයයි. එබැවින් සෑම මුස්ලිම්වරයෙකුම තම ජීවිතයේ සෑම අංශයක්ම අල්ලාහ්ට කීකරු වීමෙන් ගත කළ යුතු අතර, මරණය දක්වාම එම මාවතේ ස්ථීරව සිටිය යුතුය.