سوره نحل — آیه 10

معانی کلمات:

• شَراب: نوشیدنی، آنچه نوشیده میشود.
• شَجَر: درختان و گیاهان.
• تُسِیمُونَ: میچرانید؛ از ریشه «سَوم» به معنای چراندن چهارپایان در چراگاه.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیهی شریفه، یکی از بزرگترین نعمتهای خود را بر بندگان یادآوری میکند و میفرماید: اوست که از آسمان آبی فرو فرستاد؛ بارانی که مایهی حیات و سرچشمهی همهی برکات است. از این آب، شما مینوشید و نیاز خود را برطرف میسازید و از همین آب، درختان و گیاهانی میرویند که در آنها چهارپایان خود را به چرا میبرید و از ثمره و برکت آنها بهرهمند میشوید. پس این آب، هم نوشیدنی شماست و هم سبب رویش گیاهان و درختانی است که غذای حیوانات شما را فراهم میکند و شما از گوشت، شیر و دیگر منافع آنها استفاده میکنید. این آیه، انسان را به تفکر در چرخهی حیات و وابستگی کامل موجودات به این نعمت الهی دعوت میکند.

فواید و پیامهای آیه:

• شناخت نعمتهای الهی: این آیه به ما میآموزد که باید نعمتهای خداوند را بشناسیم و شکرگزار او باشیم؛ چرا که آب، اساس زندگی و مایهی بقای همهی موجودات است.
• توحید و یکتاپرستی: توجه به این نعمت بزرگ، ما را به این حقیقت رهنمون میشود که تنها خداوند است که روزیدهنده و مدبر جهان هستی است و هیچ کس در این نعمت شریک او نیست.
• تفکر در آفرینش: قرآن ما را به اندیشیدن در طبیعت و چرخهی آب دعوت میکند تا از این طریق، به عظمت خالق پی ببریم و ایمانمان قویتر شود.
• محبت و انس با خدا: وقتی انسان به این نعمتهای بیپایان مینگرد، محبت خداوند در دلش زنده میشود و با امید و توکل به او، به عبادت و بندگی میپردازد.