Сураи Ан-Нахль — Оят 108

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• طَبَعَ: мӯҳр зад, пӯшид ва банди кард.
• الْغَافِلُونَ: ғофилон, бехабарон, онҳое ки аз ҳақиқат ва оқибати корҳои худ бехабаранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки пас аз имон овардан ба куфр рӯй оварданд ва ҳақиқатро инкор карданд. Худованди мутаъол бар дилҳои онҳо мӯҳр задааст, яъне дилҳояшон аз дарки ҳидоят ва фаҳмидани пандҳо маҳрум шудаанд. Ҳамчунин гӯшҳояшонро аз шунидани оятҳои Худо ба гунае ки судманду таъсирбахш бошад, банди кардааст ва чашмонашонро аз дидани нишонаҳои равшани вуҷуди Худо ва ягонагии Ӯ кӯр гардонидааст. Ин гуна одамон аз ҳақиқат ва аз он чизе ки барояшон омода шудааст, яъне азоб, бехабаранд. Онҳо аз сабабҳои саодат ва бадбахтии худ ғофил мондаанд ва ба он чизе ки барояшон дар охират муҳайёст, таваҷҷуҳ надоранд.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имон ва ҳидоят неъмати бузурги Худост ва бояд онро пос дорем ва аз даст надиҳем.
• Нишон медиҳад, ки гуноҳ ва инкор метавонад дил, гӯш ва чашми инсонро аз дарки ҳақиқат маҳрум созад, бинобар ин бояд ҳамеша ба Худо паноҳ барем ва дили худро пок нигоҳ дорем.
• Ин оят моро ба тафаккур ва тадаббур дар оятҳои Худо даъват мекунад, то аз ғафлат ва бехабарӣ дур шавем.
• Ваъдаи азоб барои ғофилон моро водор мекунад, ки ба масъулияти худ дар назди Худо огоҳ бошем ва ба сӯи ҳақиқат ва некӣ бишитобем.
• Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост ва мо бояд ҳамеша аз Ӯ тавфиқ ва роҳнамоӣ бихоҳем.