Σούρα Αν-Ναχλ — Στίχος 113

Την Ημέρα που η κάθε ψυχή θα έρθει για να μιλήσει για τον εαυτό της (θέτοντας όλες τις δικαιολογίες που μπορεί), και κάθε ψυχή θα αποπληρωθεί πλήρως για ό,τι έκανε, και δε θα αδικηθούν.

Ο Αλλάχ παρουσιάζει ένα παράδειγμα μίας κωμόπολης (Μάκκας) που ήταν ασφαλής (ενώ οι φυλές γύρω της απήγαγαν η μία την άλλη, αλλά δεν επιτέθηκαν στη Μάκκα λόγω του σεβασμού τους προς τον Ιερό Οίκο που έχτισε ο Αβραάμ), και ήταν καθησυχασμένη (που οι κάτοικοί της δεν χρειαζόντουσαν να μεταναστεύσουν για να ψάξουν για νερό και τροφή, όπως οι άλλες φυλές), και της ερχόντουσαν τα αγαθά της με αφθονία από κάθε μέρος, ωστόσο, έδειξε αχαριστία για τις χάρες του Αλλάχ (και οι κάτοικοί της απέδιδαν εταίρους στον Αλλάχ στη λατρεία), έτσι ο Αλλάχ της έκανε να γευτεί τρομερή πείνα και φόβο για ό,τι έκαναν (οι κάτοικοί της).

Φάτε, λοιπόν, (ω, άνθρωποι) από ό,τι επιτρεπτά και καλά αγαθά σας παρέχει ο Αλλάχ, και να είστε ευγνώμωνες για τις χάρες του Αλλάχ, αν πράγματι λατρεύετε μόνο Αυτόν (και δεν Του αποδίδετε εταίρους στη λατρεία).

Στ’ αλήθεια, σας απαγόρεψε (να καταναλώνετε) μόνο τα νεκρά (ζώα και πουλιά που δε σφαγιάστηκαν σύμφωνα με τον Ισλαμικό τρόπο), το αίμα, τη σάρκα του χοίρου και οποιοδήποτε ζώο που κατά τη σφαγή του αναφέρθηκε το όνομα άλλου εκτός από του Αλλάχ. Όποιος όμως αναγκάστηκε (να καταναλώσει κάτι απ' αυτά, π.χ. επειδή χάθηκε στην έρημο και κόντεψε να πεθάνει), χωρίς να το καταναλώσει από επιθυμία, ούτε να υπερβεί (το όριο της αναγκαιότητας), τότε ο Αλλάχ είναι Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος).