Сураи Ан-Нахль — Оят 14

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَخَّرَ — ром кард, мутеъ гардонд, осон сохт.
• لَحْمًا طَرِيًّا — гӯшти тару тоза, яъне моҳии тоза.
• حِلْيَةً — зинат, ороиш, чизе ки барои зебоӣ мепӯшанд.
• الْفُلْكَ — киштиҳо.
• مَوَاخِرَ — шукуфтагар, яъне киштиҳое ки обро бо пешонаи худ мешикофанд ва мераванд.
• فَضْلِهِ — фазлу неъмати Худо, яъне ризқу рӯзӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки баҳрро барои шумо ром ва мутеъ гардонд, то аз он баҳра гиред. Аз моҳии тару тозаи он бихӯред ва серу пур шавед, ва аз он зинату ороише чун марвориду гавҳар берун оред, ки худ ва занонатон онро ба тани худ мебандед ва мепӯшед. Ва мебинӣ, ки киштиҳо бо пешонаи худ обро мешикофанд ва дар баҳр мераванду меоянд. Ин ҳамаро Худо барои шумо осон кард, то ки бо савдо ва тиҷорат аз фазлу ризқи Ӯ талаб кунед ва рӯзии худро ба даст оред. Ва ин неъматҳоро ба шумо ато кард, то шояд шукри Ӯро ба ҷо оред ва танҳо Ӯро ибодат кунед ва ба касе дигар ширк наоваред.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Баҳр ва он чи дар он аст, ҳама аз неъматҳои бузурги Худованд аст, ки барои инсон ром гардонида шудааст.
• Худо ба бандагони худ ризқу рӯзии гуногун ато кардааст: гӯшти тоза, зинат ва роҳи тиҷорат.
• Ин неъматҳо далели раҳмату меҳрубонии Худо ба бандагонанд ва бояд инсонро ба шукргузорӣ водор кунанд.
• Шукри неъматҳо воситаи зиёд шудани онҳост ва инсонро ба ибодати Худои ягона наздик месозад.
• Истифода аз баҳр барои тиҷорат ва рӯзӣ ҷустан ҷоиз ва ҳатто дар ин оят ба он тарғиб шудааст.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳамеша неъматҳои Худоро ба ёд орем ва сипосгузори Ӯ бошем.