Surja En-Nehl — Ajet 17

Kuptimet e fjalëve:

• يَخْلُقُ: krijon, sjell në ekzistencë diçka nga hiçi.
• لَا يَخْلُقُ: nuk krijon asgjë, është i paaftë për të krijuar.
• تَذَكَّرُونَ: mendoni, reflektoni, këshilloheni.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na paraqet një pyetje retorike që trondit mendjen dhe zemrën: A është Ai që krijon gjithësinë, qiejt, tokën, njerëzit, kafshët, bimët dhe çdo gjë që ekziston – i njëjtë me ato që nuk krijojnë asgjë, si idhujt prej guri e druri që njerëzit i adhurojnë? Sigurisht që jo! Nuk ka asnjë krahasim mes Krijuesit të Gjithëfuqishëm dhe krijesave të tij të vdekura e të paafta. Pra, si mund të barazohet i Plotfuqishmi me idhujt e pafuqishëm në adhurim? A nuk mendoni e reflektoni për këtë padrejtësi të madhe që i bëhet Allahut, duke i dhënë dikujt tjetër të drejtën e adhurimit që i takon vetëm Atij? A nuk e kuptoni se Ai që krijon dhe begaton meriton të adhurohet, ndërsa ai që nuk krijon asgjë nuk meriton asnjë lloj respekti e adhurimi? Kjo është një ftesë për mendje të shëndoshë dhe zemër të pastër, që ta njohë të vërtetën dhe t'i nënshtrohet vetëm Allahut.

Përfitimet nga Ajeti:

• Madhështia e Allahut shfaqet në krijimin e Tij; sa më shumë të mendojmë për krijimin, aq më shumë rritet besimi ynë.
• Adhurimi i takon vetëm Atij që krijon dhe jep begati, jo atyre që nuk kanë asnjë fuqi.
• Mendja e shëndoshë e çon njeriun te njohja e Allahut dhe te sinqeriteti në adhurim ndaj Tij.
• Krahasimi mes Krijuesit dhe krijesës është i pamundur; prandaj duhet ta pastrojmë besimin nga çdo formë idhujtarie.
• Islami e fton njeriun të përdorë mendjen dhe arsyen për të dalluar të vërtetën nga e kota, gjë që e bën fenë tonë fenë e logjikës dhe e vërtetës.