Сураи Ан-Нахль — Оят 64

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْكِتَابَ: Қуръони Карим.
• لِتُبَيِّنَ: то ки равшан ва возеҳ созӣ.
• اخْتَلَفُوا فِيهِ: ихтилоф карданд дар он (яъне дар бораи тавҳид, қиёмат ва аҳкоми шариат).
• هُدًى: ҳидоят, роҳнамоӣ ба роҳи рост.
• رَحْمَةً: раҳмат, меҳрубонӣ.
• لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ: барои мардуме, ки имон меоваранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (с) мефармояд, ки Мо ин Қуръонро бар ту нозил накардем, магар барои он ки ба мардум он чиро, ки дар он ихтилоф кардаанд, равшан ва возеҳ созӣ. Мардум дар бораи тавҳид (яктоии Худо), рӯзи қиёмат ва аҳкоми шариат ихтилоф доштанд ва ҳар кадом ба роҳи гуногун мерафтанд. Қуръон омад, то ки ҳақро аз ботил ҷудо кунад ва роҳи дурустро нишон диҳад.

Ин Қуръон на танҳо барои равшансозӣ ва бартараф кардани ихтилоф аст, балки ҳидоят ва раҳмат низ барои он мардумест, ки имон меоваранд. Яъне, онҳое, ки ба Худо ва Паёмбараш имон доранд ва ба он чи Қуръон овардааст, бовар мекунанд, аз ин Қуръон баҳра мегиранд ва он барои онҳо роҳнамо ва сабаби раҳмат мегардад. Аммо касоне, ки имон намеоваранд, аз ин ҳидоят ва раҳмат баҳра намегиранд, ҳарчанд ки Қуръон барои ҳамаи мардум нозил шудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръон китоби равшансозӣ аст ва ҳар ихтилоферо, ки дар бораи усул ва аҳкоми дин ба вуҷуд омадааст, ҳал мекунад.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои онҳое, ки бо дили кушод ва имон ба он рӯ меоваранд.
• Имон шарти асосии баҳрагирӣ аз Қуръон аст; ҳар кас ба андозаи имонаш аз он баҳра мебарад.
• Қуръон барои тамоми мардум нозил шудааст, аммо танҳо муъминон аз ҳидояту раҳмати он ба таври комил баҳраманд мешаванд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон рӯ оварем, онро бихонем ва дар он андеша кунем, то аз ҳидоят ва раҳмати он баҳра гирем ва дар зумраи муъминон қарор гирем.