Сураи Ан-Нахль — Оят 66

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْأَنْعَامِ: Чорвоҳои чорпо, ба монанди шутур, гов ва гӯсфанд.
• عِبْرَةً: Панд ва ибрат, яъне чизе, ки одам аз он насиҳат мегирад.
• نُّسْقِيكُم: Шуморо менӯшонем, яъне ба шумо менӯшонем.
• فَرْثٍ: Саргин ва пажмурдае, ки дар шиками чорво ҷамъ мешавад.
• لَّبَنًا خَالِصًا: Шири пок ва холис, ки аз ҳеҷ чиз омехта нест.
• سَائِغًا: Гуворо ва осонгузар барои нӯшандагонаш.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло ба бандагони худ хитоб карда мефармояд, ки дар офариниши чорвоҳо барои шумо ибрат ва пандест. Шумо бо чашми худ мебинед, ки чӣ гуна аз даруни шиками чорво, аз байни саргину пажмурда ва хун, барои шумо шире берун меояд, ки покиза ва холис аст. Ин шир аз ҳеҷ гуна олудагӣ ва нопокӣ омехта нест, балки комилан тоза ва гуворост барои нӯшандагон. Ин ҳолат нишонаи равшани қудрати Худованд аст, ки чӣ тавр аз байни ду чизе, ки ҳарду нопок ва нохушоянд, чизе ба ин покӣ ва гувороӣ берун меорад. Дар шиками чорво, саргину пажмурда дар поён, хун дар боло ва дар мобайни онҳо шир қарор мегирад, ва байни инҳо пардае аз қудрати Худованд ҷудо карда шудааст, ки ҳеҷ яке бо дигаре омехта намешавад — на рангаш, на таъмаш ва на бӯяш. Ин ҳама бо вуҷуди он аст, ки ин моддаҳо дар як ҷои наздик ва пайваста қарор доранд. Ин шир барои нӯшандагон осон ва гуворост, ҳеҷ кас аз нӯшидани он зарар намебинад ва ба гулӯаш намечаспад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд дар офариниши ҳайвонот ва неъматҳои онҳо қудрати бузурги худро зоҳир кардааст. Ин далели равшани ягонагии Худованд ва лутфу марҳамати Ӯ ба бандагонаш аст.
• Шире, ки аз байни саргину хун берун меояд ва покизаву гуворост, мӯъҷизаи ошкори Худованд аст. Ин ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Худованд бовар кунем ва аз неъматҳои Ӯ шукргузор бошем.
• Ин оят моро ба тафаккур ва андеша водор мекунад, ки чӣ гуна Худованд аз чизҳои нопок чизҳои пок меофарад. Ин ба мо умед мебахшад, ки Худованд метавонад аз ҳар ҳолати душвор барои мо роҳи осонӣ ва покӣ биёфарад.
• Ин неъмати шир, ки Худованд ба мо ато кардааст, нишонаи меҳрубонии Ӯ ба инсонҳост. Вақте ки мо ин неъматро бо шукр қабул мекунем, дили мо ба ислом ва Қуръон гармтар мешавад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба неъматҳои Худованд назар кунем ва аз онҳо ибрат гирем, то имон ва бовари мо ба Худованд қавӣтар гардад ва ба ислом бештар меҳр бандад.