Сураи Ан-Нахль — Оят 67

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَكَرًا — машруби масткунанда (шароб), ки ақлро мебарад.
• رِزْقًا حَسَنًا — ризқи пок ва ҳалол, монанди хурмо, мавиз, сирко ва диба.
• آيَةً — нишона ва далели равшане бар қудрату неъматҳои Аллоҳ.
• لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ — барои мардуме, ки андеша мекунанд ва аз далелҳо ибрат мегиранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони худ яке аз неъматҳои бузурги худро ёдовар мешавад: аз меваҳои дарахтони хурмо ва ангур, ки ба шумо ато кардааст, шумо машруби масткунанда тайёр мекунед — ва ин пеш аз ҳаром шудани шароб буд — ва ҳамчунин ризқи пок ва ҳалол, монанди хурмо, мавиз, сирко ва диба, ба даст меоред, ки аз он фоида мебаред. Дар ин неъматҳо ва дар он ки Аллоҳ ба шумо ақлу андеша додааст, нишонаи равшанест бар қудрати Аллоҳ ва лутфу инъоми Ӯ бар бандагон, барои мардуме, ки бо ақл андеша мекунанд ва аз ин далелҳо ибрат мегиранд. Пас, онҳое, ки дар офариниши ин меваҳо ва дар фоидаҳои гуногуни онҳо тафаккур мекунанд, ба ягонагии Аллоҳ ва бузургии қудрати Ӯ пай мебаранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Аллоҳ ба бандагони худ неъматҳои зиёди дунёвиро ато кардааст, ки ин нишонаи меҳрубонии Ӯст ва бояд шукри онро ба ҷо орем.
• Ислом ризқи пок ва ҳалолро тарғиб мекунад ва аз ҳар чизе, ки ба ақл ва саломатии инсон зарар мерасонад, манъ мекунад.
• Дар офариниши меваҳои гуногун аз як замин ва об далелҳои равшани қудрати Аллоҳ намоён аст, ки инсонро ба имон водор мекунад.
• Қуръон мардумро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то ҳақиқатро бибинанд ва роҳи ростро пайдо кунанд.
• Ҳар неъмате, ки инсон дарёфт мекунад, бояд ӯро ба шукр ва ибодати Аллоҳ наздиктар созад, на ба ғафлат ва ношукрӣ.