Сураи Ан-Нахль — Оят 70

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• يَتَوَفَّاكُمْ — ҷонҳоятонро мегирад, яъне шуморо мемиранд.
• أَرْذَلِ الْعُمُرِ — пасттарин ва бадтарин давраи умр, яъне пирӣ ва фартутӣ.
• بَعْدِ عِلْمٍ — баъд аз донистан, яъне пас аз он ки чизеро медонист.
• عَلِيمٌ — доно, огоҳ аз ҳама чиз.
• قَدِيرٌ — тавонманд, ки ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло шуморо аз нестӣ офарид, ки пеш аз ин ҳеҷ намунае надоштед, сипас ҳангоми расидани аҷали шумо ҷонҳоятонро мегирад. Баъзе аз шумо ба пиронсолӣ ва фартутии ақл мерасанд, ки ҳолати кӯдакӣ ба ӯ бармегардад: чизеро, ки пештар медонист, дигар намедонад ва ёд надорад. Ҳамоно Аллоҳ донои ҳама чиз аст ва аз аъмоли бандагонаш ҳеҷ чиз пинҳон намемонад, ва тавонманд аст, ки ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намекунад. Пас Зоте, ки инсонро ба ин ҳолат баргардонд, қодир аст ӯро бимиранд ва сипас дубора зинда кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд бидонад, ки ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳама ба сӯи марг ҳаракат мекунанд, пас бояд барои охират омодагӣ бинад.
• Қудрати Аллоҳ дар офариниш, мирондан ва зинда кардан зоҳир мешавад; ҳамон Зоте, ки инсонро аз нестӣ офарид, метавонад ӯро пас аз марг дубора зинда кунад.
• Пирӣ ва фаромӯшӣ ёдрасӣ аз заъфи инсон ва бузургии Худованд аст; инсон бояд дар ҷавонӣ ва саломатӣ аз вақташ истифодаи нек кунад.
• Дониш ва илми инсон маҳдуд ва муваққатӣ аст, аммо илми Аллоҳ бепоён ва абадӣ аст.
• Ин оят инсонро ба тавозуъ ва фурӯтанӣ даъват мекунад, зеро ҳар қадар доно бошад ҳам, рӯзе мерасад, ки донишашро аз даст медиҳад, ва танҳо Аллоҳ аст, ки донои ҳақиқӣ ва тавонманд аст.