ซูเราะฮฺ อัน-นัฮล์ — อายะฮฺ 71

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• فَضَّلَ: ทำให้เหนือกว่า ให้ความประเสริฐกว่า
• الرِّزْق: ปัจจัยยังชีพ ทรัพย์สินเงินทองที่พระเจ้าประทานให้
• مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ: ผู้ที่มือขวาของพวกเขาครอบครอง หมายถึงทาสและบ่าวไพร่
• يَجْحَدُونَ: ปฏิเสธ ไม่ยอมรับ

คำอธิบายความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ทรงอธิบายถึงความไม่สมเหตุสมผลของบรรดาผู้ตั้งภาคีต่อพระองค์ โดยทรงยกตัวอย่างเปรียบเทียบจากสภาพความเป็นจริงในชีวิตของพวกเขาเองว่า พระองค์ทรงทำให้บางคนในหมู่พวกเจ้าเหนือกว่าบางคนในเรื่องปัจจัยยังชีพ บ้างก็ร่ำรวย บ้างก็ยากจน บ้างเป็นนาย บ้างเป็นบ่าว และบรรดาผู้ที่ได้รับความโปรดปรานให้ร่ำรวยนั้น พวกเขาจะไม่มีวันยอมแบ่งทรัพย์สินของตนให้แก่ทาสที่พวกเขาครอบครองอยู่ จนทำให้ทาสเหล่านั้นกลายเป็นหุ้นส่วนที่เท่าเทียมกับพวกเขาในทรัพย์สินนั้นอย่างแน่นอน

เมื่อพวกเขาไม่ยอมให้มนุษย์คนอื่นมาเป็นหุ้นส่วนเท่าเทียมกับตนในทรัพย์สินที่ตนมี แล้วเหตุใดพวกเขาจึงยอมให้บ่าวทาสของพระเจ้ากลายเป็นภาคีเท่าเทียมกับพระองค์ในการเคารพภักดี? นี่คือความอยุติธรรมอันใหญ่หลวงและการปฏิเสธความโปรดปรานของอัลลอฮ์อย่างร้ายกาจที่สุด เพราะพวกเขายอมรับความโปรดปรานจากพระองค์แต่กลับปฏิเสธความเป็นพระเจ้าของพระองค์โดยตั้งภาคีอื่นร่วมกับพระองค์

บทเรียนและข้อคิดที่ได้จากอายะฮ์นี้:

1. ความแตกต่างในเรื่องปัจจัยยังชีพระหว่างมนุษย์เป็นกฎธรรมชาติที่อัลลอฮ์ทรงกำหนดไว้ เพื่อให้เกิดการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันในสังคม และเป็นการทดสอบว่าใครจะขอบคุณหรือปฏิเสธ
2. ความยุติธรรมของอัลลอฮ์ปรากฏชัดในการที่พระองค์ทรงให้มนุษย์ทุกคนเท่าเทียมกันในความเป็นมนุษย์ แม้จะต่างกันในทรัพย์สิน แต่ความดีงามและการใกล้ชิดพระองค์ไม่ได้วัดด้วยความร่ำรวย
3. การตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์เป็นความโง่เขลาที่มนุษย์ไม่ยอมรับแม้แต่กับตัวเองในเรื่องทรัพย์สินเล็กน้อย แต่กลับยอมรับมันในเรื่องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการเคารพภักดี
4. อัลลอฮ์ทรงเป็นเจ้าของทุกสิ่งอย่างแท้จริง พระองค์สามารถให้และถอดถอนได้ตามพระประสงค์ ดังนั้นมนุษย์ควรใช้ทรัพย์สินที่ได้รับมาอย่างรู้คุณค่าและแบ่งปันแก่ผู้อื่น
5. การขอบคุณต่อความโปรดปรานของอัลลอฮ์คือการยอมรับพระองค์เป็นพระเจ้าองค์เดียว และใช้ทรัพย์สินที่ทรงประทานให้ในทางที่พระองค์ทรงพอพระทัย