Сураи Аль-Исра — Оят 107

1. Маънои калимаҳо:

• آمِنُوا بِهِ: ба он (Қуръон) имон оваред.
• أُوتُوا الْعِلْمَ: онҳое, ки дониш дода шудаанд.
• مِن قَبْلِهِ: пеш аз он (яъне пеш аз Қуръон).
• يَخِرُّونَ: меафтанд, фурӯ меғалтанд.
• لِلْأَذْقَانِ: бар зонаҳояшон. «Азқон» ҷамъи «зақан» аст, ки маънои маҷмаи ду ҷоғ дорад.
• سُجَّدًا: саҷдакунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: ба ин мункирон бигӯ: ба Қуръон имон оваред ё имон наоваред. Имони шумо ба он ҳеҷ чизе намеафзояд ва куфри шумо аз он ҳеҷ чизе намекоҳад. Қуръон ба худи худ комил аст ва ба имон ё инкори мардум ниёз надорад.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки онҳое, ки пеш аз Қуръон дониш дода шудаанд — яъне донишмандоне, ки китобҳои осмонии пешинаро хондаанд ва ҳақиқати ваҳй ва нишонаҳои паёмбарӣ ро шинохтаанд — ҳангоме ки Қуръон бар онҳо хонда мешавад, аз рӯи хушуъ ва таъзим бар зонаҳояшон ба саҷда меафтанд. Онҳо дар меёбанд, ки ин Қуръон ҳамон ваҳйи рост аст, ки дар китобҳои пешинашон хабар дода шуда буд, ва ба шукри ин неъмат ба Худо саҷда мекунанд.

Ин оят дар ҳаққи кофирон таҳдид ва огоҳист, ки агар имон наоваранд, ба Қуръон зараре намерасонанд, зеро аҳли дониш ва ростқавлӣ онро қабул мекунанд ва дар баробари он хушуъ менамоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон ба имон ё инкори одамон ниёз надорад; он каломи Худост ва ба худи худ комил аст.
• Дониши ҳақиқӣ одамро ба имон ва хушуъ наздик мекунад; ҳар кӣ ҳақро бишносад, дар баробари он фурӯтан мешавад.
• Саҷда ва хушуъ ҳангоми шунидани оятҳои Қуръон нишонаи дили зинда ва имонро дарк кардан аст.
• Аҳли дониш ва олимони ростқавл Қуръонро эҳтиром мекунанд ва ба он имон меоранд, ки ин барои ҳамаи мо ибрат аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода ва хушуъ бишнавем ва ба он амал кунем, то аз аҳли дониш ва имон бошем.