Suurah Al-Israa — Aayad 107

Macnaha ereyada:

• أُوتُوا الْعِلْمَ: waxaa loola jeedaa culimadii helay kitaabbadii hore (Tawreed, Injil iyo wixii la mid ah), kuwaas oo garanayay xaqiiqada waxyiga iyo astaamaha nabiga.
• يَخِرُّونَ: waxay ku dhacaan, hoos ugu foorarsadaan.
• لِلْأَذْقَانِ: wejiga hoose, halka la isku yimaado labada daan, waxayna tusinaysaa sujuud buuxda oo wejiga dhulka saaran.
• سُجَّدًا: iyagoo sujuud u sameynaya Eebbe.

Tafsiirka:

Waxaad yiraahdaa (Nabiyow): Rumeeya Quraanka ama ha rumeeynin, maxaa yeelay rumayntiinnu waxba kama sii kordhinayso, gaalnimadiinnuna waxba kama nusqaaminayso, waa Kitaab Eebe oo dhammaadkiisu sarreeyay. Haddaba kuwa gaalada ah waxaa looga digayaa inay ogaadaan in Quraankani yahay xaq lagama maarmaan ah.

Laakiin culimadii hore ee helay kitaabbadii Eebe ee la soo dejiyay ka hor Quraanka, kuwaas oo garanayay sida waxyigu u yimaado iyo sida nabigu u soo bixi doono, marka Quraanku lagu akhriyo iyaga, waxay degdeg ugu dhacaan dhulka iyagoo sujuud u sameynaya Eebbe, isla markaana hoos u foorarsanaya wejigooda, taasoo muujinaysa caddaaladda iyo rumaynta xaqa. Waxayna ku sujuudaan Eebbe si ay u mahadceliyaan nimada weyn ee Eebe ku mannaystay iyaga.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo aayaddan:

1. Quraanku waa kitaab Eebe, mana uu u baahna rumaynta dadka si uu u kordho, mana dhibo gaalnimadoodu, waa xaq uu Eebe ilaaliyay.
2. Culimada dhabta ah ee Eebe ka cabsada ayaa ah kuwa ugu horreeya ee aqoonsada xaqa, isla markaana u sujuuda Eebbe markay maqlaan Quraanka, taasoo muujinaysa in cilmigu uu kuu soo dhawaado Eebbe.
3. Sujuudda iyo khushuucda marka la maqlo Quraanka waa calaamadda rumaynta saxda ah, waana sifada dadka Eebe ku sharfay cilmiga iyo fahanka.
4. Aayaddu waxay ku boorrinaysaa Muslimiinta inay si dhab ah u maqlaan Quraanka oo ay u xasilloonaato quluubtoodu, isla markaana ay u dhaqmaan waxa uu ku amrayo, si ay u gaadhaan darajada culimada sharafta leh.