Сураи Аль-Исра — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «تُعْرِضَنَّ»: рӯй гардондан, сарфи назар кардан аз додан.

— «ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ»: ҷустуҷӯи ризқу раҳмате.

— «تَرْجُوهَا»: умедворӣ ба он раҳмат.

— «قَوْلًا مَّيْسُورًا»: сухани нарму осон, гуфтори мулоим ва дилпазир.

1. Тафсири оят:

Агар ту аз ин одамон — яъне аз хешовандони наздик ва онҳое, ки ҳаққи онҳоро додан фармон дода шудааст — рӯй гардонӣ ва ба онҳо чизе надиҳӣ, зеро худат моли кофӣ надошта бошӣ ва интизори ризқе аз ҷониби Парвардигорат бошӣ, ки умедворӣ онро дошта бошӣ, пас ба онҳо сухани нарму осон бигӯ. Яъне ба онҳо гуфтори мулоим ва дилпазир пешниҳод кун: барояшон фарохии ризқро дуо кун, ё ваъда бидеҳ, ки ҳангоме Аллоҳ аз фазли Худ ба ту мол ато кард, аз он ба онҳо хоҳӣ дод. Инчунин метавонӣ бигӯӣ: «Аллоҳ ба мо ва шумо ризқ медиҳад». Ҳадаф аз ин сухан он аст, ки рад кардани дархост боиси ранҷиш ва шикасти дили онҳо нагардад ва робитаи хешовандӣ ва муҳаббат ҳифз шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ислом дини нармӣ ва раҳмат аст; ҳатто ҳангоми надоштан ва рад кардани дархост, фармон медиҳад, ки бо сухани нарм ва дилпазир муносибат кунем.

— Ҳифзи иззати нафси муъмин ва эҳтироми дили бародари динӣ ва хешовандон дар ислом аҳамияти бузург дорад.

— Таваккул ва умедворӣ ба ризқи Аллоҳ таъоло: инсон набояд аз надоштан битарсад, балки бояд ба фазли Парвардигор умедвор бошад.

— Ваъдаи нек ва дуои хайр барои дигарон хуйи зебои мусулмонӣ аст ва боиси пайвандии дилҳо мегардад.

— Қуръон роҳнамои ҳаёти ҳаррӯза аст; он ба мо меомӯзад, ки чӣ гуна дар ҳолатҳои душвор низ бо ахлоқи нек ва сухани ширин муносибат кунем.