Сураи Аль-Исра — Оят 38

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «كُلُّ ذَٰلِكَ»: ҳамаи ин чизҳои зикршуда.
• «سَيِّئُهُ»: бади он, қисмати бади он амалҳо.
• «مَكْرُوهًا»: нописанд, нафратовар, яъне чизе ки Аллоҳ онро дӯст намедорад ва ба он розӣ нест.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи он амалҳое ки дар оятҳои пеш аз ин зикр шуданд — аз гуноҳҳо ва корҳои зишт — бади онҳо назди Парвардигорат нописанд ва нафратовар аст. Аллоҳ таоло ин гуна корҳоро дӯст намедорад ва ба онҳо розӣ нест, балки онҳоро бад мешуморад. Ҳар чизе ки Аллоҳ онро нохуш дорад, банда бояд аз он дурӣ ҷӯяд ва худро аз он нигаҳ дорад. Ин оят ҳамчун хулосае барои тамоми амру наҳйҳои пешина аст, ки ҳақиқати неку бадро равшан месозад: некӣ он аст, ки Аллоҳ ба он розӣ шавад, ва бадӣ он аст, ки Аллоҳ онро нохуш дорад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки меъёри некӣ ва бадӣ розӣ будан ё розӣ набудани Аллоҳ аст, на хоҳишу майли одамон.
• Ҳар амале, ки Аллоҳ онро нохуш дорад, бояд тарк карда шавад, ҳатто агар он дар назари одамон хурд ва ночиз намояд.
• Дурӣ аз гуноҳ сабаби ба даст овардани ризои Аллоҳ ва қурби Ӯ мегардад.
• Ин оят моро ба худписандӣ ва пайравӣ аз нафс ҳушдор медиҳад, зеро нафс метавонад бадро зебо нишон диҳад.
• Дар ин оят раҳмат ва ғамхории Аллоҳ ба бандагонаш зоҳир мешавад: Ӯ онҳоро аз корҳое ки ба онҳо зарар мерасонад, бозмедорад ва ба некӣ ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат водор мекунад, то ки аз ҷумлаи бандагони некӯкор гардем ва аз корҳои нописанди Парвардигор дур бошем.