Сураи Аль-Исра — Оят 87

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «إِلَّا»: ба маънои «лекин» ё «магар» омадааст, ки истисноро ифода мекунад.

— «رَحْمَةً»: раҳмат, марҳамат, лутфу некии Худованд.

— «فَضْلَهُ»: фазлу карами Ӯ, яъне атои бузург ва некии Худованд.

— «كَانَ عَلَيْكَ كَبِيرًا»: бар ту бузург буд, яъне неъмати Худованд нисбат ба ту хеле азим аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованди Мутаъол ба Пайғамбари Худ (с) хитоб мекунад. Маънои он чунин аст: агар Мо бихоҳем, метавонем он чиро, ки бар ту нозил кардаем (яъне Қуръони Карим), аз дилат бибарем ва аз ёдҳо пок кунем, лекин ин корро намекунем. Балки онро бо раҳмати худ бар ту нигоҳ медорем ва дар дилат устувор месозем. Ин нигоҳдоштан ва устуворӣ танҳо аз сабаби раҳмати Парвардигорат аст, на аз ҷониби дигаре. Ҳамоно фазлу карами Худованд нисбат ба ту хеле бузург аст; Ӯ туро ба паёмбарӣ баргузид, туро хотими анбиё қарор дод ва ин Қуръони азимро бар ту нозил кард, ки ҳеҷ кас аз ҷаҳониён чунин неъмате наёфтааст. Пас ин ҳама лутфу марҳамати Худованд аст, ки бар ту ато шудааст ва ҳаргиз аз ту гирифта намешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим неъмати бузурги Худованд бар Пайғамбар (с) ва уммати ӯст ва Худованд онро ҳифз мекунад.

— Раҳмати Парвардигор ба бандагони солеҳ хеле бузург аст; Ӯ неъматҳои худро на танҳо медиҳад, балки онҳоро нигоҳ ҳам медорад.

— Фазлу карами Худованд нисбат ба Пайғамбар (с) бениҳоят азим буд: паёмбарӣ, хотими анбиё будан ва нозил шудани Қуръон — ҳама аз бузургтарин неъматҳост.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки Қуръонро бояд бо эҳтиром қадр кунем, онро бихонем, ёд гирем ва ба дигарҳо омӯзонем, зеро он раҳмати Худованд аст.

— Ҳар касе ки ба Қуръон пайравӣ кунад, аз раҳмат ва фазли Худованд баҳра мегирад ва ин роҳ ба сӯи саодати дунёву охират аст.