سورت اسراء — آیت 90

د کلمو معناګانې:

• تَفْجُرَ: چاودول، جاري کول، د ځمکې څخه د اوبو را ایستل.
• يَنْبُوعًا: جاري چشمه، هغه اوبه چې له ځمکې څخه راوځي او نه وچیږي.

تفسیر:

کله چې قرآن کریم مشرکانو ته ننګونه وکړه او د هغوی په وړاندې یې خپل اعجاز څرګند کړ، نو دوی د حق منلو ته حاضر نه شول او د خپلې سرکشۍ او عناد له امله یې د رسول الله صلی الله علیه وسلم څخه د خپلې خوښې وړ معجزاتو غوښتنه پیل کړه. دوی وویل: "مونږ به تا ته هیڅکله ایمان را نه وړو، تر هغه چې زمونږ لپاره د مځکې څخه (د مكې د ځمکې څخه) یوه روانه او جاري چشمه را ونه باسې." دوی دا خبره د حق څخه د تېښتې او د پیغمبرۍ د ثبوت د مخنیوي لپاره وکړه، نه د هدایت د لاسته راوړلو لپاره. دوی غوښتل چې داسې معجزه وویني چې د دوی د هوسونو سره سمون ولري، خو دا د دوی د عناد او لجاجت نښه وه، ځکه چې دوی لا دمخه د قرآن کریم په څیر ستره معجزه لیدلې وه چې د انسانانو د وړتیا څخه بهر وه.

فايدې:

1. دا آیت مونږ ته ښیي چې د حق منلو لپاره باید زړه صاف او نیت سم وي؛ ځکه چې کله انسان عناد وکړي، نو هر څومره معجزې وویني، بیا به هم ایمان را نه وړي.
2. مشرکانو د خپلې خوښې وړ معجزو غوښتنه وکړه، خو الله تعالی خپل رسول ته هغه معجزې ورکړې چې د خلکو د هدایت لپاره یې کافي وې. دا مونږ ته زده کوي چې باید د الله په حکم او د هغه په رسول راضي واوسو، نه د خپلې خوښې په تعقیب.
3. قرآن کریم پخپله تر ټولو ستره معجزه ده، او که انسان په دې ښه پوه شي او د هغې په اړه فکر وکړي، نو د ایمان راوړلو لپاره به یې کافي وي. دا آیت مونږ ته د قرآن د قدر او عظمت یادونه کوي او مونږ هڅوي چې د هغې په تدبر او فکر سره خپل ایمان پیاوړی کړو.