Сураи Аль-Исра — Оят 91

1. Маънои калимаҳо:

— «جَنَّةٌ»: боғ, бӯстон.

— «نَخِيلٍ»: дарахтони хурмо.

— «عِنَبٍ»: ангур.

— «فَتُفَجِّرَ»: равон созӣ, ҷорӣ кунӣ.

— «الْأَنْهَارَ»: дарёҳо, ҷӯйҳо.

— «خِلَالَهَا»: дар миёнаи он, дар байни он.

— «تَفْجِيرًا»: равон кардани пурқувват, шикофтан ва ҷорӣ сохтан.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи гуфтори кофирон аст, ки аз Паёмбар (с) нишонаҳои ғайриоддӣ талаб мекарданд. Онҳо гуфтанд: ё ин ки барои ту боғе аз дарахтони хурмо ва ангур бошад, ки дар миёнаи он дарёҳоро бо шитоб ва фаровонӣ равон созӣ. Яъне онҳо мехостанд, ки Паёмбар (с) дорои боғи шахсӣ бошад, ки дар он дарахтони хурмо ва ангур бошанд ва аз байни он ҷӯйҳои об равон гарданд, то ин ки барои онҳо далели равшани ҳақиқати рисолат гардад. Ин талаб аз рӯи саркашӣ ва ғурур буд, на аз рӯи ҷустуҷӯи ҳақиқат. Худованд ин гуфтаҳоро нақл мекунад, то равшан созад, ки онҳо ҳатто бо овардани чунин муъҷизаҳо низ имон намеоварданд, зеро дилашон ба ҳақ рӯ намеовард.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон ва муътадилон ҳамеша баҳонаҳо меҷӯянд ва ҳатто бо дидани нишонаҳои бузург имон намеоваранд, агар дилҳояшон ба ҳақ кушода набошад.

— Худованд бо ин оят тасаллии Паёмбар (с) медиҳад, ки талабҳои беҷои душманон набояд ӯро андӯҳгин созад.

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки имон на танҳо бо дидани муъҷизаҳо, балки бо ихлос ва тавозуъ ба даст меояд.

— Дар он ишора ба неъматҳои дунёӣ ҳаст, ки боғҳо, дарахтони хурмо ва ангур ва дарёҳо аз неъматҳои Худованд барои бандагонаш мебошанд, вале ин неъматҳо набояд мақсади ниҳоӣ гарданд.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба ҷои талаби нишонаҳои зоҳирӣ, ба қалб ва ақли худ муроҷиат кунем ва ҳақро бипазирем.