Сураи Аль-Кахф — Оят 108

1. Маънои калимаҳо:

— «خَالِدِينَ»: ҷовидона мондагон, абадӣ дар он ҷо буду шудан.

— «يَبْغُونَ»: мехоҳанд, талаб мекунанд.

— «حِوَلًا»: тағйир, кӯчидан, аз ҷое ба ҷои дигар гардидан.

1. Тафсири оят:

Онҳо дар биҳишт ҷовидона хоҳанд монд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷо ба ҷои дигар намераванд ва тағйири онро намехоҳанд. Ин манзил барои онҳост, ки дар он ҳама гуна неъматҳо ва хушбахтии комил ҷамъ шудааст; аз ин рӯ дилҳояшон ба он вобаста аст ва ҳеҷ чизи дигареро бар он афзал намедонанд. Онҳо на аз биҳишт ба дӯзах мераванд ва на ба ҷои дигаре кӯчидан мехоҳанд, зеро ин подоши амалҳои некӣ ва имон аст ва ба он қаноатманд ва шоданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши бандагони солеҳ дар охират абадӣ ва пойдор аст, на мисли неъматҳои дунё, ки зудгузар ва фониянд.

— Он ба дили муъмин умед ва шавқ мебахшад, ки барои амалҳои нек ва тоъат кӯшиш кунад, то ба ин неъмати ҷовидонӣ ноил гардад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои комили орзуҳо ва хушнудии ҳақиқӣ аст; касе ки ба он дохил шавад, дигар ҳеҷ чизро намехоҳад ва аз он дилгир намешавад.

— Ҳамчунин ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Аллоҳ таоло тарғиб мекунад, зеро ваъдаи Ӯ рост аст ва подоши Ӯ беҳтарин аст.