Сураи Аль-Кахф — Оят 77

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَانطَلَقَا: Пас равона шуданд (Мӯсо ва Хизр).
• اسْتَطْعَمَا: Талаби таом карданд, яъне аз онҳо меҳмоннавозӣ хостанд.
• فَأَبَوْا: Пас саркашӣ карданд, рад карданд.
• يُضَيِّفُوهُمَا: Онҳоро меҳмон кунанд, яъне таом диҳанд.
• جِدَارًا: Деворе.
• يَنقَضَّ: Фурӯ резад, биафтад.
• فَأَقَامَهُ: Пас онро рост кард, барқарор намуд.
• أَجْرًا: Музд, подоше.

1. Тафсири оят:

Пас Мӯсо ва Хизр (алайҳимассалом) равона шуданд, то вақте ки ба назди мардуми деҳае расиданд. Аз сокинони он деҳа таом хостанд, то ки онҳоро меҳмонӣ кунанд, вале онҳо аз меҳмон кардани ин ду нафар сар тофтанд ва ҳаққи меҳмоннавозиро адо накарданд. Баъд дар он деҳа деворе ёфтанд, ки моил шуда, наздик буд фурӯ резад ва хароб шавад. Хизр он деворро рост кард ва барқарор намуд, то ки аз афтидан наҷот ёбад. Мӯсо (алайҳиссалом) ба Хизр гуфт: «Агар мехостӣ, барои ин кор музде мегирифтӣ, то ки бо он барои худ таом таҳия кунем, чунки онҳо моро меҳмон накарданд ва мо ба таом ниёз дорем».

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сабру таҳаммул ва некӯкорӣ бояд ҳатто дар ҳолати бадӣ дидани мардум идома ёбад. Хизр бо вуҷуди он ки аҳли деҳа онҳоро меҳмон накарданд, девори онҳоро рост кард ва ин амали некро ба ҷо овард.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки дар роҳи даъват ва хизмат ба мардум бояд аз манфиатҳои шахсӣ гузашт ва барои Худо кор кард, на барои подош.
• Инчунин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти ҳаррӯза ба дигарон некӣ кунем, ҳатто агар онҳо ба мо бадӣ карда бошанд ҳам. Ин ахлоқи исломӣ ва раҳмати башарӣ аст.
• Қиссаи Мӯсо ва Хизр дар Қуръон дарси бузурги ибрат аст барои онҳое, ки мехоҳанд илму ҳикмати Худоро дарк кунанд ва ба сабри Паёмбар (с) пайравӣ намоянд.
• Ин оят моро ба некӯкорӣ, меҳмоннавозӣ ва кӯмак ба дигарон даъват мекунад, то ки ҷомеаи исломӣ пур аз меҳру муҳаббат ва ҳамдигарфаҳмӣ бошад.