Surat Al-Kahf — Ayat 98

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• دَكَّاءَ (dakkaa'): rata karo lemah, ambruk nganti ora ana tilas.
• وَعْدُ رَبِّي (wa'du rabbii): janjine Pangeran, yaiku wektu sing wis ditemtokake dening Allah.
• حَقًّا (haqqan): mesthi kelakon, ora ana sing bisa ngalangi.

1. Tafsir ayat:

Nalika Dzulqarnain wis rampung mbangun tembok sing kuwat banget, dheweke banjur ngandika: "Iki kabeh minangka rahmat saka Pangeranku." Tegese, tembok iki dadi wujud welas asih Allah marang manungsa, amarga bisa nyegah kekacauan lan karusakan sing bakal ditindakake dening Ya'juj lan Ma'juj. Kanthi anane tembok iki, wong-wong padha tentrem lan ora kena gangguan saka bangsa sing seneng ngrusak mau.

Dzulqarnain uga ngelingake, yen tembok iki ora bakal langgeng selawase. Nalika wis teka wektune sing wis ditemtokake dening Allah, yaiku wektu metune Ya'juj lan Ma'juj sadurunge dina kiamat, Allah bakal nggawe tembok iki ambruk lan rata karo lemah. Kabeh mau mesthi kelakon, amarga janjine Allah iku pancen bener lan ora bisa diowahi. Ora ana siji-sijia kekuwatan sing bisa ngalangi tekane janji kasebut.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Kabeh kabecikan lan katentreman sing kita rasakake iku sejatine rahmat saka Allah. Mula, kita kudu tansah syukur marang Panjenengane.
• Saben perkara ing donya iki ana wektu lan pungkasane. Ora ana sing langgeng kajaba Allah. Iki ngelingake kita supaya ora kakehan nggantungake ati marang barang donya.
• Janjine Allah iku mesthi kelakon, mula kita kudu yakin lan percaya marang kabeh kabar sing wis diandharake ing Al-Qur'an, kalebu bab dina kiamat.
• Kisah iki mulangake marang kita yen kekuwatan lan kepinteran sing diduweni manungsa iku kabeh saka pitulungane Allah. Dzulqarnain dhewe ngakoni yen tembok sing dibangun iku dudu asil kekuwatane dhewe, nanging rahmat saka Pangerane.
• Kanthi mangerteni crita iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an, amarga ing kono ana piwulang-piwulang sing bisa nuntun urip kita ing dalan sing bener lan nggawe ati kita tentrem.