سوره کهف — آیه 98

معانی کلمات:

• دَکّاء: هموار و صاف شده با زمین، ویران و درهم کوبیده شده.

تفسیر آیه:

ذوالقرنین پس از اتمام ساختن سد، با فروتنی و تواضع در برابر پروردگارش گفت: این سدی که من ساختم، رحمتی از سوی پروردگار من است که به واسطه آن، مردم از شرّ و فساد یأجوج و مأجوج در امان میمانند. اما این سد جاودانه نیست؛ زمانی که وعدۀ پروردگار من فرا رسد — یعنی هنگام خروج یأجوج و مأجوج که از نشانههای نزدیکی قیامت است — خداوند آن را در هم میکوبد و با زمین هموار میسازد، به گونهای که هیچ اثری از آن باقی نمیماند. و وعدۀ پروردگار من حقیقت دارد و هرگز تخلفپذیر نیست؛ همانگونه که همۀ وعدههای الهی صادق و قطعی است.

فواید و درسهای آیه:

• نعمتهای الهی را باید به خدا نسبت داد و در برابر آنها فروتنی کرد؛ چنانکه ذوالقرنین با آن همه قدرت و توانمندی، سد را رحمتی از سوی پروردگارش دانست، نه حاصل قدرت خود.
• هیچ قدرتی در این جهان ماندگار نیست و همۀ دستاوردهای بشری روزی از بین میرود؛ پس دلبستگی به دنیا و امکانات آن بیهوده است.
• ایمان به وعدۀ الهی و وقوع قطعی آن، انسان را از غرور و تکبر بازمیدارد و او را به تواضع و شکرگزاری دعوت میکند.
• این آیه یادآور عظمت خداوند است که همه چیز در دست اوست؛ اوست که سد میسازد و اوست که آن را ویران میکند و هیچ کس را یارای مقاومت در برابر اراده او نیست.