Марьям сүрәсе — Аять 26

Сүзләрнең мәгънәләре:

• فَكُلِي – син аша (хөрмәдән).
• وَاشْرَبِي – һәм эч (елга суыннан).
• وَقَرِّي عَيْنًا – күзең шат булсын, ягъни күңелең тынычлансын һәм шатлан.
• فَإِمَّا تَرَيِنَّ – әгәр син күрсәң.
• نَذَرْتُ ... صَوْمًا – мин үземә сүздән (сөйләшүдән) тыелуны вәгъдә иттем (бу шәригатьтәге сәкелүт иде).
• فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا – бүген мин бер кеше белән дә сөйләшмәячәкмен.

Аять тәфсире:

Аллаһы тәгалә Мәрьямгә әйтте: «Син бу хөрмә агачының җимешеннән аша, елга суыннан эч, һәм балаң (Гайсә) белән күңелеңне шатландыр, кайгырма. Әгәр син берәр кеше күрсәң һәм ул синнән бала хакында сораса, яки сине гаепләргә теләсә, аңа ишарә белән генә әйт: “Мин Рәхмәтле Аллаһыга сүздән тыелуны вәгъдә иттем, шуңа күрә бүген мин бер кеше белән дә сөйләшмим”. Бу сүз ул вакыттагы шәригатьтә гыйбадәт саналган иде, ә безнең пәйгамбәребез Мөхәммәд салләллаһу галәйһи вә сәлләм шәригатендә мондый тыелу юк. Мәрьямнең бу әйтүе аның гаебеннән пакьлеген күрсәтү өчен иде, чөнки Гайсә аның урынына сөйләп, аны аклаячак иде. Ул кешеләргә сүз әйтмичә, Гайсәнең сөйләвенә юл куйды, һәм бу аның өчен иң зур дәлил булды.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Аллаһы тәгалә бәндәсенә авырлыкта да, сынау вакытында да юл күрсәтә һәм ярдәм итә — Мәрьямгә ризык һәм тынычлык бирде.
2. Бала туганда әнинең күңелен шатландыру һәм аңа карата мәрхәмәтле булу — Ислам әхлагының бер өлеше.
3. Исламда сүзнең һәм эшнең урыны белән булуы мөһим; Мәрьямнең сәкелүте — ул чактагы хәкимлек, ә безнең өчен үрнәк — дөрес сүз сөйләү һәм хакны яклау.
4. Аллаһыга вәгъдә бирү һәм аны үтәү — тәкъвалык билгесе, ләкин һәр заманның үз шәригате булуын аңлау кирәк.
5. Бу аять Аллаһының кодрәтен күрсәтә: сабый бала бишекләрендә сөйләп, әнисенең гаебеннән пакьлеген раслый — бу Гайсә галәйһиссәламнең могҗизасы иде.