Сураи Марьям — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «قَرِّي عَيْنًا»: яъне чашмат равшан шавад, дилат ором гардад ва хушҳол бошӣ.

— «نَذَرْتُ»: яъне қасд кардам, бар худ воҷиб гардонидам.

— «صَوْمًا»: дар ин ҷо маънои рӯзаи шаръӣ нест, балки хомӯшӣ аз сухан гуфтан аст.

— «إِنسِيًّا»: яъне одамизод, шахси башарӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Марям (а) фармуд, ки аз хурмои тару тоза бихӯр ва аз оби чашма бинӯш, ва чашмат равшан шавад, дилат ором гардад ва ба фарзанди навзодат — Исо (а) — хушҳол бош. Пас агар ягон одам аз ту дар бораи ин кӯдак пурсад, ба ӯ бигӯ: ман бар худ воҷиб кардаам, ки барои Худои Раҳмон хомӯш бошам ва имрӯз бо ҳеҷ одамизоде сухан нагӯям. Ин хомӯшӣ дар шариати онҳо як навъ ибодат буд ва Марям (а) бо фармони Худо ба он амал кард, то ки Исо (а) худаш ба мардум сухан гӯяд ва ҳақиқати ҳолашро равшан созад. Ҳамин тавр, Марям (а) аз ҷидолу баҳс бо мардуми бехирад эмин монад ва ба онҳо ишора кард, ки суханаш на аз рӯи нотавонӣ, балки аз рӯи назр ва ибодат аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Худованд бандагони солеҳи худро дар ҳолатҳои душвор тарк намекунад ва ба онҳо рӯзии ҳалол ва оромии дил ато мекунад.

— Дар давраҳои фишору машаққат бояд ба Худо таваккул кард ва ба он чизе, ки Ӯ амр кардааст, қаноат намуд.

— Хомӯшӣ ва худдорӣ аз сухани беҳуда дар баъзе ҳолатҳо воситаи ҳифзи обрӯ ва эмин мондан аз бадгӯйӣ аст.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо барои бандагони поки худ роҳи наҷот ва осонӣ муҳайё мекунад, ҳатто вақте ки ҳама бад гумон мекунанд.

— Қиссаи Марям (а) ва Исо (а) далели равшани қудрати Худованд аст ва моро ба имон ва сабр тарғиб мекунад.