Surja El-Bekare — Ajet 130

Kuptimet e fjalëve:

• "Yerğabu" (رَغِبَ عَن): Largohet, refuzon, kthen shpinën.
• "Milleti Ibrahimit" (مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ): Feja dhe rruga e drejtë e Profetit Ibrahim (paqja qoftë mbi të).
• "Sefihe" (سَفِهَ): E uli veten, e humbi, veproi me mendjelehtësi dhe injorancë.
• "Istafajnahu" (اصْطَفَيْنَاهُ): E zgjodhëm, e veçuam dhe e nderuam.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e bën të qartë se askush nuk largohet nga feja e Ibrahimit (paqja qoftë mbi të) – e cila është feja e monoteizmit të pastër dhe e nënshtrimit ndaj Allahut – përveç atij që e ka poshtëruar veten e tij, duke vepruar me injorancë dhe pa mendje të shëndoshë. Një njeri i tillë, me zgjedhjen e tij të gabuar, i ka bërë dëm vetes së tij, duke e hedhur larg së vërtetës dhe duke zgjedhur rrugën e humbjes.

Pastaj Allahu na tregon se Ai e zgjodhi Ibrahimin (paqja qoftë mbi të) në këtë botë për të qenë profet dhe të dërguar, duke e bërë atë prijës të njerëzimit në besimin e pastër. Dhe në botën tjetër, ai do të jetë ndër të devotshmit dhe të përsosurit, që do të arrijnë shkallët më të larta në Xhenet, së bashku me profetët e tjerë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Feja e Ibrahimit (paqja qoftë mbi të) është feja e vërtetë dhe e vetmja rrugë që të çon te kënaqësia e Allahut; kush e braktis atë, në realitet i ka bërë dëm vetes.
2. Largimi nga e vërteta nuk është shenjë e mençurisë, por shenjë e injorancës dhe e mendjelehtësisë – prandaj duhet të kërkojmë dituri dhe udhëzim.
3. Zgjedhja e Allahut për profetët e Tij tregon se nderi i vërtetë nuk matet me pasuri apo pozitë, por me devotshmëri dhe bindje ndaj Allahut.
4. Ky ajet na fton ta duam Profetin Ibrahim (paqja qoftë mbi të) dhe ta ndjekim rrugën e tij, sepse ai është shembulli më i mirë i besimit të pastër dhe i dorëzimit të plotë ndaj Zotit.
5. Shpresa për Xhenetin dhe shkallët e larta atje duhet të na shtyjë që të qëndrojmë fort në fenë e drejtë dhe të mos lejojmë që dëshirat e kota të na largojnë nga rruga e Allahut.