سوره بقره — آیه 130

معانی کلمات:

• یَرْغَبُ عَن: رویگردان شدن، اعراض کردن و ترک گفتن.
• مِلَّة: آیین، شریعت و دین.
• سَفِهَ: نادان و کمخرد شد، خود را به جهالت و سبکسری انداخت.
• اصْطَفَیْناهُ: برگزیدیم و انتخابش کردیم.

تفسیر آیه:

هیچ کس از آیین ابراهیم علیهالسلام رویگردان نمیشود و آن را رها نمیکند، مگر کسی که خود را به جهالت و سبکسری انداخته و به جان خود ستم کرده باشد. زیرا دین ابراهیم، همان دین حق و یکتاپرستی خالص است و عقل سلیم و فطرت پاک، انسان را به سوی آن راهنمایی میکند. تنها کسانی از این آیین روی برمیگردانند که خرد خود را تباه ساخته و از راه حق منحرف شدهاند و به جای پیروی از عقل و فطرت، از هوای نفس خود تبعیت کردهاند.

خداوند متعال در ادامه میفرماید که ما ابراهیم را در دنیا برگزیدیم و او را شایسته مقام نبوت و رسالت قرار دادیم و او را دوست خود برگزیدیم. او در آخرت نیز از زمره صالحان و نیکوکاران خواهد بود و در بالاترین درجات بهشت، در کنار سایر پیامبران و بندگان شایسته خدا جای خواهد گرفت.

فواید و پیامهای آیه:

• دین اسلام، همان آیین ابراهیم علیهالسلام است و پیروی از آن، پیروی از راه انبیای الهی است.
• رویگردانی از دین حق، نشانه سفاهت و کمخردی است و عاقبت نیکی برای آن متصور نیست.
• خداوند بندگان شایسته خود را در دنیا برمیگزیند و در آخرت نیز پاداش نیکویشان را خواهد داد.
• ایمان به خدا و پیروی از پیامبران، راه رسیدن به سعادت دنیا و آخرت است و هیچ راه دیگری برای رستگاری وجود ندارد.