Surat Al-Baqarah — Ayat 14

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• لَقُوا (laqū): ketemu, kepethuk.
• خَلَوْا (khalaw): nyepi, misah awake dhewe, lunga saka ngarepe wong akeh.
• شَيَاطِينِهِمْ (syayāṭīnihim): syetan-syetane wong-wong mau, yaiku para pimpinan lan kanca-kancane kang padha kafir lan nggawa marang kekafiran.
• مُسْتَهْزِئُونَ (mustahzi'ūn): wong-wong kang padha ngece, ngguyu, lan ngremehake.

2) Katrangané ayat:

Para wong munafik iku yen ketemu karo wong-wong kang padha iman — yaiku para Muhajirin lan Anshar — padha ngomong: "Aku iki padha iman kaya kowe kabeh." Omongan iki mung kanggo ndhelikake kahanan sejatine, amarga padha wedi marang wong-wong mukmin. Nanging yen wis padha lunga lan nyepi karo para pimpinan lan kanca-kancane kang padha kafir, padha ngomong kanthi tenanan: "Satemene aku iki isih bebarengan karo kowe, isih ana ing dalan kekafiran, ora tau ninggal agama kowe." Dheweke ngakoni yen olehe ngetokake iman ing ngarepe wong mukmin iku mung kanggo ngece lan ngremehake wong-wong mukmin lan agamane. Dadi wong munafik iku duwe rong rai: ing ngarepe wong iman katon iman, nanging ing mburine wong iman tetep kafir lan malah ngece.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Wong munafik iku ala banget kelakuane, amarga goroh lan duwe rong rai. Mula kita kudu tansah jujur lan konsisten ing bab iman, aja mung katon apik ing ngarep nanging ala ing mburi.
• Iman iku kudu dijaga kanthi tenanan, ora mung ing lisan wae, nanging kudu ana ing ati lan kena ing lakune saben dina.
• Allah iku Maha Ngerti kabeh sing didhelikake manungsa, mula ora ana gunane goroh lan ngapusi ing ngarepe Allah.
• Ayat iki mulangake marang kita supaya aja gampang kepincut karo omongane wong kang mung katon apik ing njaba, nanging kudu ditliti kanthi tenang lan nganggo ati kang resik.
• Agama Islam iku agama kang cetha lan terang, ora ana goroh lan ora ana rong rai. Mula kita kabeh diajak supaya tansah ngugemi iman kanthi tulen lan tansah njaga persaudaraan antarane wong mukmin.