Сураи Аль-Бакара — Оят 14

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• لَقُوا: вохӯрданд, мулоқот карданд.
• خَلَوْا: танҳо шуданд, ба хилват рафтанд, яъне аз назди муъминон дур шуданд ва бо ҳамсафарони худ танҳо монданд.
• شَيَاطِينِهِمْ: шайтонони онҳо, яъне сарварону пешвоёни кофир ва мунофиқони онҳо, ки онҳоро ба бадӣ ҳидоят мекунанд.
• مُسْتَهْزِئُونَ: масхаракунандагон, тамасхуркунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мунофиқон сухан мегӯяд. Вақте ки онҳо бо муъминон — муҳоҷирон ва ансор — вохӯр мешаванд, мегӯянд: «Мо низ ба ислом имон овардем, мисли шумо». Ин суханони онҳо аз тарс ва худнамоӣ аст, на аз дили пок ва эътиқоди рост. Аммо вақте ки аз назди муъминон дур мешаванд ва бо сарварону пешвоёни кофири худ танҳо мемонанд, бо таъкид мегӯянд: «Мо бо шумо ҳастем, бар дину роҳи шумо қарор дорем ва онро тарк накардаем. Мо танҳо бо муъминон зоҳиран мувофиқат мекунем ва онҳоро масхара мекунем, ба Муҳаммад (с) ва ёронаш тамасхур менамоем».

Пас, ин оят сифати дурустро дар бораи мунофиқон ошкор мекунад: онҳо дар зоҳир имон доранд, вале дар ботин кофиранд ва ҳадафи асосии онҳо фиребу масхараи муъминон аст.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки мунофиқӣ ва дуруӯӣ сифати бад аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.
• Худои Таоло сирру ниҳони дилҳоро медонад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, ҳатто суханони пинҳонии мунофиқон.
• Имон бояд аз дили пок ва ростқавлӣ сарчашма гирад, на аз тарс ё манфиати дунё.
• Муъминон бояд ҳушёр бошанд ва ба зоҳири суханони одамон фирефта нашаванд, балки ба амалҳо ва ниятҳои онҳо назар кунанд.
• Ин оят моро ба сӯи ростқавлӣ, самимият ва устуворӣ дар имон даъват мекунад, то ки аз сифатҳои мунофиқон дур бошем ва дар роҳи ҳақ собитқадам гардем.