Surja El-Bekare — Ajet 14

Kuptimet e fjalëve:

• لَقُوا: takuan, ndeshën.
• خَلَوْا: u tërhoqën, mbetën vetëm e fshehtas.
• شَيَاطِينِهِمْ: prijësit dhe udhëheqësit e tyre jobesimtarë që i shtynin në të keqe.
• مُسْتَهْزِئُونَ: tallës, ata që përqeshin dhe nënçmojnë.

Tefsiri i Ajetit:

Këta hipokritë (munafikunët), kur takoheshin me besimtarët, thoshin: "Ne besuam ashtu siç besuat ju" – duke u treguar besnikëri ndaj Islamit vetëm në pamje, nga frika ose për interes. Por, sapo tërhiqeshin dhe mbeteshin vetëm me prijësit e tyre jobesimtarë, të cilët i shtynin në të keqe dhe i udhëhiqnin në mohim, u thoshin atyre: "Ne jemi me ju në fenë tuaj dhe në rrugën tuaj; ne nuk e kemi braktisur kurrë besimin tuaj. Ne vetëm tallemi me besimtarët dhe i përqeshim ata duke u treguar se kemi besuar, ndërsa në realitet jemi me ju." Kështu, ata dyfytyrëshinë: me besimtarët shfaqnin besim, e me jobesimtarët shfaqnin mohim dhe tallje.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dyfytyrësia (hipokrizia) është një nga sëmundjet më të rrezikshme shpirtërore, sepse ajo shkatërron besimin dhe e bën njeriun të jetojë në gënjeshtër me veten dhe me të tjerët.
2. Besimtari i vërtetë duhet të jetë i qëndrueshëm dhe i sinqertë në besimin e tij, pa frikë nga kritikat apo talljet e të tjerëve.
3. Tallja me fenë dhe me besimtarët është shenjë e dobësisë shpirtërore dhe e mungesës së urtësisë, sepse besimi i vërtetë e lartëson njeriun dhe e mbron nga poshtërimi.
4. Islami na mëson sinqeritetin në fjalë dhe në vepra, dhe na paralajmëron nga dyfytyrësia, sepse ajo është e urryer te Zoti dhe te njerëzit.
5. Ky ajet na tregon se hipokritët, megjithëse përpiqen të fshehin qëllimet e tyre, Zoti i di të gjitha dhe do t'i denoncojë ata në Ditën e Gjykimit – prandaj duhet të ruhemi nga çdo formë e mashtrimit dhe e shtirjes.