Sura Al-Bakara — Werset 140

Znaczenie wybranych słów:

• Al-Asbāt – odnosi się do plemion (pokoleń) synów Jakuba (Proroka Jakuba, pokój mu), a konkretnie do proroków, którzy pochodzili z tych dwunastu plemion.
• Hūdan – wyznawcy judaizmu.
• Naṣārā – wyznawcy chrześcijaństwa.
• Katama – ukrył, zataił.
• Szahādah – świadectwo, zaświadczenie.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

W tym wersecie Bóg zwraca się do ludzi Księgi (żydów i chrześcijan), którzy twierdzili, że prorocy – Abraham, Izmael, Izaak, Jakub i prorocy z jego potomstwa – wyznawali ich religię. Bóg zadaje im pytanie retoryczne, które obnaża fałsz ich twierdzeń: *Czy wy twierdzicie, że oni byli żydami lub chrześcijanami?* Odpowiedź jest oczywista – to niemożliwe, ponieważ ci prorocy żyli i zmarli na długo przed objawieniem Tory i Ewangelii. Nie mogli więc wyznawać religii, która w ich czasach jeszcze nie istniała.

Następnie Bóg nakazuje Prorokowi Mahometowi (pokój i błogosławieństwo z nim) zadać im decydujące pytanie: *Czy wy wiecie lepiej o ich religii, czy Bóg?* To pytanie ma charakter jednoznaczny – nikt nie zna prawdy lepiej niż sam Bóg, a On poinformował w Koranie, że ci prorocy byli muzułmanami – oddanymi Bogu, wyznającymi czysty monoteizm (hanifijję), nie zaś żydami ani chrześcijanami.

W dalszej części wersetu Bóg potępia tych, którzy ukrywają prawdę, którą znają – mianowicie świadectwo zawarte w ich własnych księgach, że Prorok Mahomet jest prawdziwym wysłannikiem Boga i że prorocy przed nim byli muzułmanami. Nie ma bardziej niesprawiedliwego człowieka niż ten, kto ukrywa taką wiedzę i świadomie wprowadza innych w błąd. Na końcu wersetu Bóg zapewnia, że nie jest nieuważny wobec ich czynów – On wszystko widzi, zapisuje i osądzi każdego sprawiedliwie.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Czystość monoteizmu – wszyscy prorocy, od Adama do Mahometa (pokój im wszystkim), głosili tę samą prawdę: oddanie czci wyłącznie Bogu. Islam nie jest nową religią, lecz kontynuacją pierwotnego przesłania wszystkich proroków.
2. Uczciwość intelektualna – werset uczy nas, że nie wolno zniekształcać prawdy ani ukrywać wiedzy, którą posiadamy. Człowiek uczciwy mówi prawdę, nawet jeśli jest ona niewygodna.
3. Świadomość Bożej obecności – Bóg widzi wszystko, co czynimy. Ta świadomość powinna powstrzymywać nas od kłamstwa, oszustwa i manipulacji, a zachęcać do prawości i szczerości.
4. Pokora wobec wiedzy Boga – człowiek nie powinien wynosić swojej opinii ponad wiedzę Boga. Kiedy Bóg objawia prawdę, należy ją przyjąć z pokorą i poddaniem, nawet jeśli sprzeciwia się ona naszym pragnieniom.
5. Ostrzeżenie przed fałszywymi twierdzeniami – werset uczy, że nie można przypisywać prorokom ani ludziom sprawiedliwym cech i przekonań, które są z nimi sprzeczne. Należy szanować historię i nie manipulować nią dla własnych korzyści.