ሱረቱ አል-በቀራ — አንቀጽ 165

የቃላት ማብራሪያ፦

• أَندَادًا፦ ከአላህ ሌላ የሚያመልኩዋቸውን ጣዖታትና ተመሳሳዮች ማለት ነው።
• يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ፦ እነዚያን ጣዖታት አላህን እንደሚወዱት ያህል ወይም ከአላህ ፍቅር ጋር እኩል አድርገው መውደድ ማለት ነው።
• أَشَدُّ حُبًّا لِّلَّهِ፦ አማኞች ለአላህ ያላቸው ፍቅር ከእነዚያ ከሓዲዎች ለጣዖታቸው ካላቸው ፍቅር የበለጠና የጠነከረ ነው ማለት ነው።
• الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا፦ ሁሉንም ኃይልና ችሎታ በአላህ ብቻ መሆኑን ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጉምና ማብራሪያ፦

አላህ ሁሉንም ነገር የፈጠረ፣ ሕይወትንና ሞትን የሚሰጥ፣ ሲቪል ምግብን የሚሰጥና ሁሉንም ነገር የሚያስተዳድር መሆኑን የሚያሳዩ ግልጽ ማስረጃዎች ቢኖሩም፣ ከሰዎች መካከል አንዳንዶቹ ከአላህ ሌላ ጣዖታትንና ሐውልቶችን ይይዛሉ። እነዚህን ጣዖታት ከአላህ ጋር እኩል አድርገው ይወዷቸዋል፣ ያከብሯቸዋል፣ ይታዘዟቸዋልም። ይህ ፍቅርና አክብሮት ለአላህ ብቻ የሚገባ ነው፤ ምክንያቱም እርሱ ብቻ የሚገዛና የሚመለክ ነው።

ነገር ግን አማኞች ለአላህ ያላቸው ፍቅር ከእነዚያ ከሓዲዎች ለጣዖታቸው ካላቸው ፍቅር የበለጠና የጠነከረ ነው። ምክንያቱም አማኞች ፍቅራቸውን ሁሉ ለአላህ ብቻ ያጠራሉ፤ ከእርሱ ጋር ማንንም አያጋሩም። በደስታም በጭንቀትም አላህን ይወዳሉ፣ በሁሉም ሁኔታ እርሱን ብቻ ይጠራሉ። እነዚያ ከሓዲዎች ግን ጣዖታቸውን የሚወዱት በደስታ ጊዜ ብቻ ነው፤ ጭንቀትና መከራ ሲደርስባቸው ከአላህ ሌላ የሚጠሩት የለም። ከዚህም በላይ አንድ ጣዖት ከሌላው የተሻለ መስሎ ከታያቸው የመጀመሪያውን ጥለው ሌላውን ይመርጣሉ። ይህ የሚያሳየው ፍቅራቸው የተረጋጋና ቅን አለመሆኑን ነው።

ከዚያም አላህ እነዚያ በራሳቸው ላይ በመስራት (ሸርክ) የበደሉ ሰዎች በትንሳኤ ቀን ቅጣቱን በዓይናቸው ሲያዩ ያላቸውን ሁኔታ ገልጿል። እነዚያ ሰዎች በዚያ ቀን ሁሉንም ኃይልና ችሎታ የአላህ ብቻ መሆኑን፣ እርሱም ለእርሱ የሚጸልዩትን በጣም ኃይለኛ ቅጣት የሚቀጣ መሆኑን በእርግጠኝነት ያውቃሉ። ነገር ግን ይህን ዕውቀት በዚያ ቀን ማወቃቸው አይጠቅማቸውም፤ ምክንያቱም ጊዜው የንስሐ ጊዜ አይደለም። እነዚህ ሰዎች በዓለም ላይ ሳሉ እነዚህን እውነታዎች ቢያውቁና ቢያስቡ ኖሮ ከአላህ ሌላ አማልክትን አይይዙም ነበር።

ይህ አንቀጽ እያንዳንዱ ሙስሊም ፍቅሩን፣ አክብሮቱንና ታዛዥነቱን ሁሉ ለአላህ ብቻ እንዲያደርግ ያስተምረናል። አላህን በደስታም በጭንቀትም ማመልከት፣ እርሱን ብቻ መውደድና መጠራት የእምነት ምልክት ነው። እንዲሁም አንቀጹ የሸርክን አደጋና የቅጣቱን ከባድነት ያሳያል። ስለዚህ ሁላችንም ልባችንን ለአላህ ብቻ እናጥራ፣ ፍቅራችንንም በእርሱ ላይ እናተኩር፤ ይህም ወደ ዘላለማዊ ደስታና ወደ አላህ ዘንድ ያለው መቅረብ የሚያደርስ መንገድ ነው።