Surja El-Bekare — Ajet 202

Kuptimet e fjalëve:

• Nysyb (نَصِيبٌ): pjesë, hise, shpërblim.
• Kesebû (كَسَبُوا): fituan, vepruan, bënë vepra të mira.
• Serî'ul-Hisâb (سَرِيعُ الْحِسَابِ): i shpejtë në llogari, që llogarit shpejt.

Tefsiri i Ajetit:

Ata që luten me këtë lutje të bukur, duke kërkuar mirësinë në këtë botë dhe mirësinë në botën tjetër, si dhe mbrojtjen nga dënimi i zjarrit, kanë për vete një shpërblim të madh dhe një hise të begatë nga ajo që kanë fituar me veprat e tyre të mira në këtë botë. Ata nuk do të humbasin mundin e tyre, sepse Allahu i Lartësuar nuk e humb shpërblimin e punëmirëve. Lutja e tyre është një vepër e mirë dhe një adhurim, prandaj ata do të shpërblehen për të, ashtu siç shpërblehen për çdo vepër tjetër të mirë. Allahu i Lartësuar është i shpejtë në llogari; Ai i di të gjitha veprat e robërve të Tij dhe do t'i llogarisë ata me drejtësi të plotë, pa humbur asgjë, qoftë edhe sa grimca. Llogaria e Tij është më e shpejtë se sa çasti i syrit, sepse Ai është i Gjithëdijshëm për çdo gjë dhe asgjë nuk i shpëton Atij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lutja është një prej veprave më të mira dhe adhurimeve më të dashura për Allahun, dhe robi shpërblehet për të ashtu siç shpërblehet për veprat e tjera të mira.
2. Nxitje për t'u lutur Allahut për mirësinë në të dyja botët, duke kombinuar dëshirën për mirëqenie në këtë jetë me shpresën për shpëtim në botën tjetër.
3. Siguria se Allahu nuk e humb kurrë shpërblimin e punëmirëve, gjë që e mbush zemrën e besimtarit me shpresë dhe qetësi.
4. Të kuptuarit se llogaria e Allahut është e shpejtë dhe e saktë, prandaj besimtari duhet të jetë i kujdesshëm në veprat e tij dhe të mos e shtyjë pendimin dhe veprat e mira.
5. Ky ajet e mëson besimtarin që ta kombinojë lutjen me veprën, sepse lutja pa vepër nuk është e mjaftueshme, dhe vepra pa lutje mund të mos jetë e pranuar.