Σούρα Αλ-Μπακάρα — Στίχος 202

Και όταν ολοκληρώσετε τα τελετουργικά σας, να μνημονεύετε τον Αλλάχ, όπως μνημονεύετε τους πατέρες σας (καυχιόμενοι γι' αυτούς), ή με πολύ μεγαλύτερη μνημόνευση. Και ανάμεσα στους ανθρώπους είναι αυτός που λέει: «Κύριέ μας, δώσε μας (τις χάρες Σου) σ' αυτόν τον κόσμο.», και στη Μέλλουσα Ζωή δεν θα λάβει μερίδιο (αφού δεν νοιάζεται παρά μόνο για την εγκόσμια ζωή).

Και ανάμεσά τους (στους ανθρώπους) είναι αυτός που λέει: «Κύριέ μας, δώσε μας σ’ αυτόν τον κόσμο (αυτό που είναι) καλό (την ευδαιμονία, την καθοδήγηση, τις ενάρετες πράξεις, κλπ.) και στη Μέλλουσα Ζωή (αυτό που είναι) καλό (τον Παράδεισο) και προστάτεψέ μας από το μαρτύριο του Πυρός.»

Και να μνημονεύετε τον Αλλάχ σε (συγκεκριμένες) καταμετρημένες ημέρες (την 11η, τη 12η και τη 13η του μήνα Δου-αλ-Χίτζα, κατά τις οποίες οι προσκυνητές μένουν στην περιοχή Μένα κατά το Χατζ). Όποιος όμως επισπεύδει (την αναχώρησή του) μετά τη δεύτερη μέρα (δηλ. πριν τη δύση της 12ης ημέρας αφού έριξε τις Τζαμαράτ -πέτρες-) – δεν υπάρχει αμαρτία σ’ αυτόν. Και όποιος καθυστερεί (μέχρι την τρίτη ημέρα) – δεν υπάρχει αμαρτία σ’ αυτόν. (Αυτά είναι) γι’ αυτόν που φοβάται τον Αλλάχ (τελώντας το Χατζ όπως όρισε ο Αλλάχ). Και να φυλαχθείτε από την τιμωρία του Αλλάχ (μέσω της υπακοής των εντολών Tου) και να γνωρίζετε ότι σε Αυτόν θα συγκεντρωθείτε.

Και από τους ανθρώπους υπάρχει εκείνος (ο υποκριτής), του οποίου ο λόγος σού αρέσει (ω, Μωχάμμαντ), στην εγκόσμια ζωή, και ισχυρίζεται ότι ο Αλλάχ είναι μάρτυρας γι' αυτά που έχει στην καρδιά του (από πίστη, καλοσύνη και αγάπη για το Ισλάμ), ενώ στ’ αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός.