سوره بقره — آیه 96

معانی کلمات:

• أَحْرَصَ: بسیار آزمندتر و حریص‌تر.
• يَوَدُّ: دوست می‌دارد، آرزو می‌کند.
• يُعَمَّرُ: عمر داده شود، زندگی کند.
• بِمُزَحْزِحِهِ: دورکنندهٔ او، بازدارندهٔ او.

تفسیر آیه:

ای پیامبر! به‌طور قطع خواهی یافت که یهودیان حریص‌ترین مردم نسبت به زندگی هستند، حتی حریص‌تر از مشرکان. این در حالی است که مشرکان به روز رستاخیز و حساب و کتاب ایمان ندارند و تنها به زندگی دنیا دل بسته‌اند، اما یهودیان با اینکه اهل کتاب‌اند و به آخرت و عذاب ایمان دارند، باز هم این‌گونه شیفتهٔ زندگی دنیا هستند و برای ماندن در آن هر ذلّت و خواری را می‌پذیرند. آن‌ها آرزو می‌کنند که ای کاش هزار سال عمر کنند تا از لذت‌های دنیا بهره‌مند شوند، اما این عمر طولانی هرگز نمی‌تواند آنان را از عذاب الهی نجات دهد و دور کند. خداوند متعال به تمام اعمال آنان بیناست و هیچ کاری از آنان پنهان نمی‌ماند و بر اساس آنچه انجام می‌دهند، آنان را کیفر خواهد داد.

فواید و پیام‌های آیه:

• حبّ دنیا و ترس از مرگ، نشانهٔ ضعف ایمان است؛ مؤمن واقعی نه از مرگ می‌هراسد و نه به دنیا دل می‌بندد، بلکه به لقای پروردگار امیدوار است.
• طول عمر به تنهایی ارزشی ندارد؛ آنچه ارزش دارد، عمری است که در طاعت خدا و بندگی او سپری شود. انسانِ غافل حتی اگر هزار سال هم زندگی کند، جز حسرت و عذاب چیزی نصیبش نمی‌شود.
• خداوند بر همهٔ اعمال بندگان آگاه است و هیچ عملی، کوچک یا بزرگ، از دید او پنهان نمی‌ماند؛ پس باید مراقب رفتار خود باشیم و زندگی را بر اساس رضایت او برنامه‌ریزی کنیم.