سوره طه — آیه 107

معانی کلمات:

• عِوَج: کجی، انحراف، پستی و بلندی، درّهها و ناهمواریها.
• أَمْت: برآمدگی، بلندی، تپّه و ارتفاع.

تفسیر آیه:

در آن روز، زمین آنچنان هموار و صاف میشود که هیچگونه کجی، پستی، بلندی، درّه یا تپّهای در آن دیده نمیشود. نگاه بیننده به هر سو میرود، سطحی کاملاً یکنواخت و مطلقاً مسطّح میبیند؛ نه نشیبی که مسیر را ناهموار کند و نه برآمدگیای که دیدگان را به خود جلب نماید. این توصیف، نشاندهنده نظم کامل و تسخیر مطلق پروردگار بر طبیعت در آن صحنه عظیم رستاخیز است؛ جایی که همه چیز برای حسابرسی و نمایش عدالت الهی آماده میشود و هیچ مانع طبیعی یا ناهمواریای در برابر حرکت انسانها یا فرشتگان وجود ندارد.

فواید و پیامهای آیه:

1. قدرت بیپایان خداوند: این آیه یادآور آن است که خدایی که قادر است زمین را در یک لحظه به این شکل هموار و یکدست گرداند، بر هر کاری تواناست و هیچ چیز برای او دشوار نیست. این باور، ایمان انسان را به قدرت مطلق پروردگار تقویت میکند و او را در برابر سختیهای زندگی امیدوار میسازد.
2. آمادگی برای روز حساب: هموار شدن زمین در آن روز، نمادی از عدالت مطلق الهی است؛ جایی که هیچ مانع یا بهانهای برای فرار از حسابرسی وجود ندارد. این حقیقت، انسان را به پرهیزگاری و محاسبه نفس در دنیا دعوت میکند تا با آمادگی کامل در آن صحنه حاضر شود.
3. آرامش و اطمینان دل: دانستن اینکه سرانجام جهان به نظمی کامل و آرامش مطلق میرسد، دل مؤمن را مطمئن میسازد که سختیها و ناهمواریهای دنیا پایدار نیستند و در نهایت، زمین به زیباترین شکل ممکن برای بندگان صالح خدا آماده میشود. این امید، انسان را به صبر و استقامت در برابر مشکلات ترغیب میکند و محبّت خدا را در دل او زنده میسازد.