سورت طه — آیت 108

د کلمو معناګانې:

• الداعي: هغه بلونکی، چې اسرافيل عليه السلام دی، د حشر د غونډې لپاره خلک رابللي.
• لا عِوَجَ لَهُ: له هغه (بلنې) نه هېڅ انحراف او ګرځېدل نشته.
• خَشَعَت: وېرېدلې، ښکته شوې او ذليله شوې.
• هَمْسًا: ډېر ټیټ او خاموش غږ، لکه د پښو د چلولو نرم غږ.

د آيت تفسير:

په هغه ورځ (د قيامت په ورځ) ټول خلک د بلونکي (اسرافيل عليه السلام) غږ تعقيبوي، او له هغه بلنې نه هېڅ څنګ ته کېدل او انحراف نشته؛ ځکه چې دا بلنه حقه او رښتینې ده، او ټول مخلوقات به ورته متوجه کېږي. په هغه ورځ به ټول غږونه د رحمٰن (الله) په وړاندې د وېرې او درناوي له امله خاموش او ښکته شي، نو ته به د خلکو له خوا نه یوازې ډېر ټیټ او خاموش غږ اوري، لکه د پښو د چلولو نرم غږ چې د محشر د غونډې په لور په وېرې سره ځي.

فايدې:

1. د قيامت ورځ به د الله تعالی د قدرت ښکارندوی وي، چې ټول خلک به په خپله خوښه او یا په زور سره د هغه بلنې تعقيبوي، او هېڅ څوک به له هغې نه تېښته نه شي کولای.
2. د الله تعالی په وړاندې د ټولو مخلوقاتو عاجزي او ذلت په ډاګه کوي، چې حتی غږونه به هم د هغه له وېرې خاموش شي؛ دا د الله د عظمت او جلالت يادونه ده، چې بايد انسان په دې نړۍ کې هم د هغه په وړاندې تواضع وکړي.
3. دا آيت انسان ته د آخرت د ورځې يادونه کوي، چې په هغه ورځ به حساب او کتاب سخت وي، نو بايد په دې نړۍ کې د الله له احکامو نه پیروي وکړو، تر څو په هغه ورځ له خوندي کسانو څخه واوسو.
4. د "همس" ذکر ښيي چې په هغه ورځ به د خلکو حالت داسې وي چې له وېرې به نه توانېږي چې لوړ غږ وکړي؛ دا د قيامت د سختۍ او د الله د رحمت د اړتیا يادونه ده، چې بايد له همدا اوسه د الله له رحمت او بخښنې غوښتنه وکړو.