سورت طه — آیت 109

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• شفاعت: د بل چا په اړه د بخښنې غوښتنه، یا د بل چا د ګناه د معافۍ لپاره د شفاعت کونکي منځګړتوب.
• أذن: اجازه ورکړه.
• رضي: خوښه یې کړه، ومنله.

تفسیر:

په هغه ورځ (د قیامت په ورځ) د هیچا شفاعت به ګټه نه رسوي، مګر د هغه چا شفاعت چې الله تعالی (رحمان) ورته اجازه ورکړي چې شفاعت وکړي، او د هغه چا په اړه چې الله تعالی یې خبره او ایمان ومني — یعنې هغه کس چې په اخلاص سره یې "لا إله إلا الله" ویلي وي او په دې باندې ثابت قدم وي. نو شفاعت به یوازې د مؤمنانو لپاره وي، او شفاعت کونکي به یوازې هغه کسان وي چې الله تعالی ورته ځانګړې اجازه ورکړې وي، لکه پیغمبران، صدیقین او شهداء.

فایدې:

• دا چې شفاعت په قیامت کې یوازې د الله تعالی په اجازه او رضا سره کیږي، نو دا موږ ته ښیي چې الله تعالی ډېر مهربان او بخښونکی دی، ځکه چې هغه خپلو بندګانو ته د شفاعت اجازه ورکوي.
• دا آیت موږ ته د توحید اهمیت ښیي — چې یوازې د الله تعالی رضا او د هغه د حکم تابع کېدل د نجات سبب دی، نه د نورو خلقو مقام یا وسیله.
• دا موږ ته د امید درس راکوي چې که څه هم ګناهګار یو، خو که زموږ ایمان او "لا إله إلا الله" ریښتینی وي، نو د الله تعالی رحمت او د نیکو بندګانو شفاعت موږ ته رسېدلی شي.
• دا آیت د قیامت د ورځې د عظمت یادونه کوي، چې هلته به هیڅ څوک د بل چا په واک کې نه وي، مګر یوازې د الله تعالی په اجازه، نو دا موږ ته د الله تعالی د عظمت او قدرت احساس راکوي او موږ هڅوي چې په دې ژوند کې د هغه د رضا لپاره عمل وکړو.