ซูเราะฮฺ ฏอฮา — อายะฮฺ 108

### ความหมายของคำสำคัญ

• الداعي: ผู้เรียกให้ไปยังที่ชุมนุม (มะฮ์ชัร) ณ วันกิยามะฮ์
• لا عِوَجَ: ไม่มีการบิดเบือนหรือหันเหออกจากเสียงเรียกนั้น
• خَشَعَت: สงบนิ่งและยอมจำนนด้วยความเกรงกลัว
• هَمْسًا: เสียงแผ่วเบา หรือเสียงฝีเท้าที่เดินอย่างเงียบเชียบ

### การตีความ

ในวันกิยามะฮ์นั้น มนุษย์ทุกคนจะติดตามเสียงเรียกของผู้เรียก (ซึ่งคือมะลักอิศรอฟีล) ไปยังที่ชุมนุมโดยไม่มีการหันเหหรือหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เพราะเสียงเรียกนั้นคือความจริงที่ทุกคนไม่อาจปฏิเสธได้ และในวันนั้น เสียงทั้งหลายจะสงบนิ่งด้วยความเกรงกลัวต่อพระผู้ทรงเมตตา (อัรเราะห์มาน) จนกระทั่งผู้ฟังจะไม่ได้ยินเสียงใดเลยนอกจากเสียงแผ่วเบาเท่านั้น ซึ่งคือเสียงฝีเท้าที่เดินอย่างเงียบเชียบไปยังที่ชุมนุมด้วยความหวาดหวั่นและนอบน้อม

### บทเรียนที่ได้รับ

1. ความยิ่งใหญ่แห่งวันกิยามะฮ์: วันนั้นเป็นวันที่ทุกสรรพสิ่งยอมจำนนต่ออำนาจของอัลลอฮ์ แม้แต่เสียงที่ดังที่สุดก็จะเงียบสงบลงด้วยความเกรงกลัว
2. ความยุติธรรมของพระเจ้า: การที่ทุกคนต้องติดตามเสียงเรียกโดยไม่มีข้อยกเว้น แสดงให้เห็นว่าการตัดสินในวันนั้นเป็นไปอย่างยุติธรรมสำหรับทุกคนอย่างเท่าเทียม
3. การเตรียมตัวในโลกนี้: การตระหนักถึงความน่ากลัวของวันนั้น จะทำให้เรารีบเร่งทำความดีและหลีกเลี่ยงความชั่ว เพื่อให้เราสามารถยืนต่อหน้าพระเจ้าด้วยความมั่นใจ ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว
4. ความเมตตาของพระเจ้า: แม้ในวันแห่งความน่ากลัว พระองค์ยังทรงให้มนุษย์ได้ยินเสียงแผ่วเบา เพื่อให้รู้ว่าพระองค์ยังทรงเมตตา และเปิดโอกาสให้ผู้ศรัทธาได้หวังในความรอดพ้น
5. การสำรวมตนในโลกนี้: การที่เสียงทั้งหมดสงบนิ่งในวันนั้น สอนให้เรารู้จักสำรวมวาจาและรักษาความสุภาพในการพูดในชีวิตประจำวัน เพื่อเป็นนิสัยที่จะติดตัวเราไปจนถึงวันปรโลก