Surah Taha — Aya 109

Ma’anar Kalmomi:

• Ash-Shafā’ah: cẽto ko roƙon wani ga wani a Rãnar Lahira.
• Adhina: ya ba da izini.
• Raḍiya lahu qawlā: ya yarda da maganar wanda ake cẽto, wato ikhlāsi da gaskiyar imaninsa.

Tafsirin Ayar:

A wannan Rãnar (Rãnar Lahira), shafā’ah (cẽto) ba ta amfani kowa ba, sai dai ga wanda Allah Mai rahama ya ba da izini ga mai cẽto, kuma ya yarda da maganar wanda ake cẽto. Wato shafā’ah ba ta zama ga kowa ba face ga mumini mai ikhlāsi wanda ya ce “Lā ilāha illallāh” da gaskiya, kuma Allah ya yarda da wannan magana a gare shi. Babu wani mai cẽto da zai iya cẽto wani sai da iznin Allah, kuma babu wanda za a cẽto face wanda Allah ya yarda da imaninsa da maganarsa. A wannan rãnar, dukan mutane suna cikin tsananin bukata, amma shafā’ah ba ta aiki face ga waɗanda Allah ya zaɓa.

Fā’idõjin da ake samu daga ayar:

1. Nuna girman Allah da ikonsa shi kaɗai a Rãnar Lahira, cewa babu wanda zai iya yin cẽto face da izninsa.
2. Ƙarfafa muminai su riƙa ikhlāsi a cikin imani da magana, domin shafā’ah ba ta samuwa face ga masu gaskiya.
3. Gargaɗi ga masu ƙarya da shirka cewa babu wani cẽto a gare su, don haka su tuba su koma ga Allah kafin Rãnar da babu wani amfani face imani da aikin ƙwarai.
4. Ƙarfafa bege ga muminai cewa Allah Mai rahama ne, kuma yana iya ba da iznin cẽto ga wanda ya yarda da shi, don haka su ƙara yin ayyukan alheri da neman yardarsa.