سورت طه — آیت 11

د کلمو معناګانې:

• فَلَمَّا أَتَاهَا: کله چې هغه (موسى عليه السلام) دې اور ته ورسېد.
• نُودِيَ: اواز ورته وشو / راغی بلل.
• يَا مُوسَىٰ: اى موسى!

تفسیر:

کله چې حضرت موسى عليه السلام هغه اور ته ورسېد چې له لرې يې ليدلی و، نو ناڅاپه ورته اواز راغی چې: "اى موسى!" دا اواز د الله تعالی له جانبه و، چې هغه يې په نوم رابولی. دا د الله تعالی او خپل پېغمبر ترمنځ د مستقيمې خبرې اترې پيل و، چې موسى عليه السلام ته يې د ربوبيت او نږدېوالي احساس ورکړ. دا اواز دومره ځواکمن او سپېڅلی و چې موسى عليه السلام يې په بشپړه توګه د رب د حضور په حال کې راوست، او دا د هغه د رسالت د پيل او د فرعون ته د لېږلو د ماموريت لومړۍ مرحله وه.

فايدې:

1. الله تعالی له خپلو بندګانو سره د خبرو اترو قدرت لري، او خپلو پېغمبرانو ته په هر ډول چې وغواړي پېغام رسوي.
2. دا آيت مومنانو ته دا يقين ورکوي چې الله تعالی له خپلو نېکو بندګانو سره نږدې دی او د هغوى اواز اوري.
3. د موسى عليه السلام دا تجربه ښيي چې کله انسان د الله په لار کې ګام اخلي، الله تعالی يې لارښوونه کوي او ورته د هدايت دروازې پرانيزي.
4. په دې آيت کې د الله تعالی رحمت او مهرباني ښکاره ده، چې خپل پېغمبر ته يې په نرمۍ او مينې سره اواز وکړ، نه په وېرونکي ډول.
5. دا آيت مومنان هڅوي چې د الله تعالی له ذکر او مناجات سره مينه پيدا کړي، ځکه چې دا د پېغمبرانو لاره ده.