سوره طہ — آيت 11

1) لفظن جي معنيٰ ۽ تشريح:

• فَلَمَّآ أَتَاهَا: پوءِ جڏهن موسىٰ عليه السلام انهن ويجهو پهتو.
• نُودِيَ: سڏيو ويو، آواز ڏنو ويو.
• يَا مُوسَىٰ: اي موسىٰ! (هي الله تعالىٰ جي طرفان سڏ ۽ خطاب آهي).

2) تفسير:

جڏهن حضرت موسىٰ عليه السلام ان باهه وٽ پهتا، جيڪا کين پري کان نظر اچي رهي هئي، ته اتي کين الله تعالىٰ جي طرفان سڏ ڪيو ويو ۽ چيو ويو: ”اي موسىٰ!“ هيءَ انهيءَ عظيم لمحي جي شروعات هئي، جنهن ۾ الله پنهنجي نبي سان ڳالهائڻ جو شرف عطا فرمايو. حضرت موسىٰ عليه السلام کي باهه جي طلب ۾ وڃڻ جو حڪم ڏنو ويو هو ته جيئن ڪنهن کان اتي باهه جو ڪاٺ يا اڃايل باهه وٺي اچن، پر اتي پهچڻ تي معلوم ٿيو ته اها باهه نه هئي، بلڪه اها نور ۽ تجلي هئي، جنهن ۾ الله تعالىٰ پنهنجي نبي سان ڳالهايو. انهيءَ سڏ ۾ ئي حضرت موسىٰ عليه السلام جي نبوت جي تصديق ۽ الله سان سندن خاص قرب جي خبر هئي. الله تعالىٰ پنهنجي قدرت ۽ حڪمت سان پنهنجي نبي کي انهيءَ مقدس واديءَ ۾ گهرايو، جتي کين وڏو شرف ۽ عظيم ذميواري عطا ٿيڻ واري هئي.

3) فائدا ۽ سبق:

• الله تعالىٰ پنهنجي نبي کي وقت ۽ جاءِ جي چونڊ سان گڏ خاص شرف عطا فرمائي ٿو، جنهن مان معلوم ٿئي ٿو ته الله جي طرفان سڏ ۽ قرب سڀ کان وڏي سعادت آهي.
• حضرت موسىٰ عليه السلام جو باهه جي طلب ۾ وڃڻ ۽ اتي الله جي سڏ ٻڌڻ وارو واقعو ٻڌائي ٿو ته انسان جي معمولي ڪوشش به الله جي وڏي فضل ۽ هدايت جو ذريعو بڻجي سگهي ٿي.
• هيءَ آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته الله تعالىٰ پنهنجي ٻانهن سان ڳالهائڻ ۽ سڏ ڪرڻ تي قادر آهي، ۽ اهو ئي آهي جيڪو دعائن جو ٻڌندڙ ۽ مشڪلن جو حل ڪرڻ وارو آهي.
• انهيءَ واقعي مان ايمان وارن کي همت ۽ اميد ملي ٿي ته جيڪڏهن اسان الله جي طرفان سڏڻ تي لبيك چئون ۽ ان جي حڪمن تي عمل ڪريون، ته الله اسان کي به عزت ۽ شرف عطا فرمائيندو، جيئن حضرت موسىٰ عليه السلام کي عطا فرمايو.