Surja Ta Ha — Ajet 125

Kuptimi i fjalëve:

• حَشَرْتَنِي = më ke mbledhur, më ke ngritur (në Ditën e Kijametit).
• أَعْمَى = i verbër (i verbër nga syri ose i verbër nga argumenti).
• بَصِيرًا = shikues, me sy që shikon (në dynja).

Tefsiri i Ajetit:

Në këtë ajet, Allahu i Lartësuar na tregon fjalën e atij që i është larguar Kuranit dhe këshillës së Allahut, kur ai do të ringjallet në Ditën e Kijametit. Ai do t'i thotë Zotit të tij: "O Zoti im, pse më ngrite të verbër, ndërsa unë në dynja isha me sy që shihja?" Ai e thotë këtë me habi dhe ankesë, sepse në dynja ai ishte i shëndoshë dhe shikonte me sytë e tij, por në atë Ditë do të ringjallet i verbër.

Disa komentues thonë se verbëria këtu është verbëria e syrit, siç përmendet në ajetin tjetër: "Dhe Ne do t'i mbledhim ata në Ditën e Kijametit mbi fytyrat e tyre, të verbër" (El-Isra: 97). Ndërsa komentues të tjerë thonë se kuptimi është verbëria nga argumenti dhe prova, domethënë: "Pse më ngrite të verbër nga argumenti, ndërsa unë në dynja isha me argument të qartë?" Kjo do të thotë se ai ishte në gjendje të kuptonte të vërtetën, por nuk e ndoqi atë, prandaj në Kijamet do të jetë i verbër nga argumenti dhe nuk do të ketë asnjë justifikim.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na tregon se largimi nga Kuranit dhe nga këshillat e Allahut ka pasoja të rënda në Kijamet, sepse ai që i largohet udhëzimit të Allahut në dynja, do të jetë i verbër në botën tjetër.
2. Ajeti na mëson se Allahu është i Drejtë në gjykimin e Tij, dhe se çdo njeri do të marrë shpërblimin ose dënimin sipas veprave të tij në dynja.
3. Na nxit që ta shfrytëzojmë shikimin dhe mendjen që na ka dhënë Allahu për të menduar dhe për t'iu bindur Atij, e jo për t'u larguar nga rruga e drejtë.
4. Ajeti na bën të kuptojmë se pendimi dhe kthimi te Allahu në dynja është mundësia e vetme për të shpëtuar nga dënimi i Kijametit, sepse pas vdekjes nuk ka kthim dhe as mundësi për t'u penduar.