Suurah Taa-Haa — Aayad 125

Macnaha Erayada:

• حَشَرْتَنِي (Hashartanii): Waxaad ii soo kulmisay oo i soo bixisay (Qiyaamada).
• أَعْمَى (A'maa): Indhoole, aan waxba arkayn.
• بَصِيرًا (Basiiran): Arag, wax arka.

Tafsiirka Aayadda:

Wuxuu leeyahay kan ka jeedsaday xuska Ilaahay, isagoo ku hadlaya si qoomamo iyo cabsi leh: "Rabbigayow! Maxaad ii soo kulmisay iyadoo aan indhoole ahay, halka aan adduunkii ku noolaa anoo wax arka?" Wuxuu uga jeedaa inuu ahaa mid arka xaqa oo garanaya, laakiin ma uu raacin, markaasaa Maalinta Qiyaamada loo soo bixin doonaa isagoo indhoole ah, iyadoo looga horjoogsan doono inuu arko caddaynta iyo xujooyinka Ilaahay, sida uu xaq uga jeedsaday adduunkii. Waxaa sidoo kale loo fasirtay inuu yahay indhoole dhab ah oo aan waxba arkayn, sida uu yiri Eebbe: "Waxaana soo kulminaynaa Qiyaamada iyagoo wajigooda ku socda, iyagoo indho la'aan ah" (Al-Israa': 97). Tani waa ciqaab ku habboon mid ka jeedsaday iftiinka hanuunka, waxaana loo soo celin doonaa isagoo ku sugan mugdi iyo indho la'aan.

Faa'iidooyinka Laga Qaadan Karo Aayadda:

1. Digniin weyn oo ku saabsan cawaaqibka ka jeedsashada xuska Ilaahay: Qofkii adduunka ku noolaada isagoo caadi ka dhiga aayadaha Eebbe, Qiyaamada wuxuu la kulmi doonaa indho la'aan iyo cawaaqib xun, sidaas darteed waa inaan ka faa'iidaystaa aragtidayada adduunka si aan u hanuunno.
2. Naxariista Ilaahay iyo caddaaladiisa: Aayadani waxay muujinaysaa in Eebbe yahay Caddaal-ku-fal, mana ciqaabo addoonkiisa caddaalad darro, laakiin waa ciqaab ku habboon falalka qofka, taasoo nagu boorrinaysa inaan u fiirsanno camalkayaga.
3. Muhiimadda xuska Ilaahay iyo Qur'aanka: Ka jeedsashada xuska Eebbe waa sababta ugu weyn ee keenta khasaaraha Qiyaamada, halka kuwa xusa Eebbe ay heli doonaan iftiin iyo hanuun Adduunka iyo Aakhiroba, sidaas darteed waa inaan ku xirnaannaa Qur'aanka iyo xuska Eebbe si aan u badbaadno.