Сураи Та Ха — Оят 125

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ҳашартанӣ: маҷмӯъ кардӣ, зинда кардӣ ва ба маҳшари қиёмат овардӣ.
• аъмо: нобино, кӯр — ҳам кӯрии чашм ва ҳам кӯрии дил аз дидани ҳақиқат.
• басиран: бино, дидавар — дар дунё чашм ва дили бино дошт.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони он касе аст, ки дар дунё аз ёди Худо ва дастурҳои Ӯ рӯй гардонда буд. Рӯзи қиёмат, вақте ки ӯро барои ҳисоб зинда карда ба маҳшар меоранд, дар ҳолати кӯрӣ мебинад, ки роҳро намеёбад ва ҳақиқатро намебинад. Он гоҳ бо надомат ва ҳасрат ба Парвардигораш мегӯяд: «Эй Парвардигорам! Чаро маро кӯр маҳшур кардӣ, ҳол он ки дар дунё ман бино будам?» Яъне дар дунё чашмонам медид ва ақлам ҳақро дарк мекард, аммо ман аз он баҳра нагирифтам ва аз ёди Худо ғофил шудам. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин кӯрӣ кӯрии чашм аст, чунон ки Худованд дар ҷои дигар фармудааст, ки онҳоро рӯзи қиёмат кӯр ба маҳшар меоваранд. Баъзе дигарон гуфтаанд, ки маънои он кӯр шудан аз далелҳо ва ҳуҷҷатҳост — яъне роҳи наҷотро намебинад ва баҳонае надорад. Дар ҳар ду сурат, ин ҷазои амали худи инсон аст: чун дар дунё чашми дилро аз ёди Худо пӯшид, имрӯз низ аз дидани роҳи хайр маҳрум мемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки биноии чашм танҳо кофӣ нест; биноии дил ва ёди Худо асл аст.
• Ғофил шудан аз ёди Худо дар дунё боиси ҳасрат ва пушаймонӣ дар охират мегардад.
• Инсон бояд дар дунё аз неъмати биноӣ ва ақл барои шинохтани ҳақ ва ибодати Худо истифода кунад.
• Худованд одил аст ва касеро бе сабаб ҷазо намедиҳад; ҳар кас натиҷаи амали худашро мебинад.
• Ин оят ба мо умед медиҳад, ки то ҳанӯз дар дунё ҳастем, метавонем ба сӯи Худо баргардем ва дили худро ба ёди Ӯ равшан кунем.
• Қуръон моро тарбия мекунад, ки пеш аз он ки фурсат аз даст равад, ба ёди Худо ва амали некӯ машғул шавем ва аз ин неъмати бузурги ҳидоят шукргузор бошем.