Та Ха сүресі — Аят 125

1. Сөздердің мағынасы:

• حَشَرْتَنِي — мені қайта тірілтіп, жинадың.
• أَعْمَى — соқыр.
• بَصِيرًا — көретін, көзі ашық.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аятта Аллаһты еске алудан, Оған құлшылық етуден бет бұрған адамның қиямет күніндегі өкініші баяндалады. Ол қайта тірілген кезде өзінің соқыр күйде тұрғанын көріп: «Уа, Раббым! Мені неге соқыр күйде жинадың? Өйткені мен дүниеде көзім ашық, көретін едім ғой», — дейді. Яғни ол дүниеде көру қабілетіне ие болған, бірақ оны Аллаһты тануға, Оның белгілері мен аяттарынан ғибрат алуға пайдаланбаған. Енді қияметте ол нақты көру қабілетінен де, рухани басшылықтан да айырылған күйде қалады. Кейбір тәпсіршілер бұл соқырлықты дәлелден, ақиқаттан соқыр болу деп те түсіндіреді: ол дүниеде Аллаһтың дәлелдерін көре тұра, оларды мойындамаған еді, енді ақиқат жолынан мүлдем адасқан күйде тұр. Бұл — Аллаһты еске алудан бет бұрғандардың ақыреттегі ащы өкінішінің бейнесі.

1. Аяттан алынатын ғибраттар:

• Аллаһты еске алудан, Оған құлшылықтан бет бұру адамды қиямет күнінде үлкен өкінішке душар етеді.
• Дүниеде берілген көру, есту, ақыл сияқты нығметтерді Аллаһты тану жолында пайдалану — үлкен жауапкершілік.
• Қияметте әркім өз ісінің нәтижесін көреді: жақсылық жасаған — жақсылық, жамандық жасаған — өкініш алады.
• Бұл аят адамды ойлануға шақырады: бізге берілген рухани көру қабілетін — иман мен Құран нұрын — бағалап, одан айырылып қалмауға тырысу керек.
• Құран адамды тура жолға бастайтын нұр; оны оқып, түсініп, амал еткен адам қияметте соқыр болып қалмайды, керісінше нұр мен қуанышқа кенеледі.