Сураи Та Ха — Оят 134

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَهْلَكْنَاهُم — ҳалокашон мекардем, нест месохтем.
• لَوْلَا — чаро, барои чӣ (ба маънои талаб ва хоҳиш).
• نَذِلَّ — хор шавем, залил гардем.
• نَخْزَى — расво шавем, шарманда гардем.

1. Тафсири оят:

Агар Мо ин кофирон ва дурӯғбароварандагонро пеш аз фиристодани паёмбар ва нозил кардани китоб бо азобе ҳалок мекардем, онҳо рӯзи қиёмат барои куфри худ узрхоҳӣ карда мегуфтанд: «Эй Парвардигоро! Чаро ба сӯи мо паёмбаре нафиристодӣ, то мо оёти Туро пайравӣ кунем ва аз дастури Ту итоат намоем, пеш аз он ки ба сабаби азоби Ту хор ва расво шавем?»

Яъне, Аллоҳ таоло бо ин оят нишон медиҳад, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ бандагонашро бе ҳуҷҷат ва бе баёни роҳи ҳақ азоб намекунад. Аввал паёмбар мефиристад, китоб нозил мекунад, то мардум ҳуҷҷате дошта бошанд. Агар Аллоҳ онҳоро пеш аз омадани паёмбар бо азоб нест мекард, онҳо рӯзи қиёмат баҳона меоварданд, ки мо намедонистем ва касе моро огоҳ накарда буд. Пас ин оят раҳмати Аллоҳро нисбат ба бандагонаш нишон медиҳад, ки Ӯ пеш аз азоб роҳи ҳидоятро возеҳ месозад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳуҷҷат ва бе фиристодани паёмбар азоб намекунад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки мо бояд қабл аз ҳама чиз ба оёти Аллоҳ гӯш диҳем ва пайравӣ кунем, то хор ва расво нашавем.
• Раҳмати Аллоҳ васеъ аст — Ӯ ба бандагонаш мӯҳлат медиҳад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки қабл аз он ки фурсат аз даст равад, ба сӯи ҳақ рӯй орем ва ба дастури Аллоҳ амал кунем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва паёмбар (с) раҳмате барои ҷаҳониён аст — пас бояд қадри ин неъматҳоро донем ва шукргузор бошем.