Sure Tâhâ — Ayet 134

Kelime Anlamları:

• Levlâ (لَوْلَا): Keşke, olaydı, niçin, hiç olmazsa anlamlarına gelen teşvik ve temenni bildiren bir edat.
• Nezille (نَذِلَّ): Zillete düşmek, hor ve hakir olmak, alçalmak.
• Nahzâ (نَخْزَى): Rezil olmak, utanca boğulmak, yaptığımızın cezasını görüp mahcup olmak.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, insanoğlunun bahanecilik ve kendini mazur gösterme huyuna dikkat çekmektedir. Şöyle ki: Eğer biz, o inkârcıları, Peygamber Efendimiz (s.a.v.) gönderilmeden ve Kur’ân-ı Kerîm indirilmeden önce, işledikleri küfür ve inatları sebebiyle bir azap ile helâk etseydik, onlar kıyamet gününde ileri sürecekleri bir mazeret olarak şöyle diyeceklerdi: "Ey Rabbimiz! Keşke bize bir peygamber gönderseydin de, biz de senin âyetlerine ve emirlerine uysaydık; dünyada zillete düşmeden ve ahirette de rezil olmadan önce sana iman etseydik."

Yani onlar, peygamber gönderilmeden önce azaba uğratılsalardı, "Bizim haberimiz yoktu, bize uyarıcı gelmedi" diyerek kendilerini savunacaklardı. İşte bu yüzden Allah Teâlâ, kullarına hüccet (delil) tamam olsun diye peygamberler göndermiş, kitaplar indirmiştir. Artık kimse kıyamet gününde "Bize bir müjdeci ve uyarıcı gelmedi" deme imkânına sahip değildir.

Bu âyet, Allah'ın rahmetinin ve adaletinin bir tecellisidir. Çünkü O, hiçbir kulu hak etmediği halde cezalandırmaz; önce uyarır, doğru yolu gösterir, sonra sorumlu tutar. Bu, Rabbimizin kullarına olan merhametinin en büyük delillerindendir. Bizlere düşen, bu büyük nimetin kıymetini bilmek, gönderilen peygamberlere ve indirilen kitaplara sarılmaktır. Zira bu dünyada iman edip salih amel işleyenler, hem dünyada zilletten kurtulurlar hem de ahirette rezil olmaktan emin olurlar. Allah'ın rahmeti, peygamber göndermekle bize kapılarını açmıştır; ne mutlu o kapıdan girenlere!