Surja Ta Ha — Ajet 52

Kuptimet e fjalëve:

• Ilmuha – dija për ato (popujt e kaluar).
• Inde Rabbi – te Zoti im.
• Fi Kitab – në një libër (Leuhi Mahfudh – Pllaka e Ruajtur).
• La yadhillu – nuk gabon, nuk devijon.
• Wa la yansa – dhe nuk harron.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) u pyet nga Faraoni për fatin e popujve të mëparshëm dhe çfarë ndodhi me ta, ai u përgjigj me urtësi të madhe: "Dija për ta është te Zoti im, e shënuar në një libër" – duke iu referuar Leuhi Mahfudhit (Pllakës së Ruajtur), ku është e regjistruar çdo gjë që ka ndodhur dhe do të ndodhë. Musai nuk u përgjigj me hamendje apo me dije të pjesshme, por ia la çështjen Zotit që di gjithçka.

Pastaj ai shtoi: "Zoti im nuk gabon dhe nuk harron" – domethënë, Zoti nuk bën gabim në gjykimin e Tij, nuk i shpëton Atij asgjë nga ajo që ka ndodhur, dhe Ai nuk harron asnjë vepër të asnjë krijese. Kjo është një përgjigje që tregon madhështinë e dijes hyjnore dhe përsosmërinë e saj, ndryshe nga dija e kufizuar e njerëzve.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mbështetja te dija e Zotit – Njeriu duhet t'i referohet Zotit për gjërat që nuk i di, sepse vetëm Ai ka dije të plotë dhe të përsosur.
2. Lënia e çështjeve të fshehta Zotit – Nuk duhet të nxitojmë të gjykojmë për atë që nuk e dimë, por t'ia lëmë Zotit që di gjithçka.
3. Përsosmëria e Zotit – Zoti nuk gabon dhe nuk harron, ndaj Ai është i vetmi që meriton të adhurohet dhe t'i besohet çdo gjë.
4. Qetësia shpirtërore – Kur e dimë se Zoti ka në dorë çdo gjë dhe nuk i shpëton asgjë, zemra qetësohet dhe besimi forcohet.
5. Mësimi nga historia – Dija për popujt e kaluar është te Zoti, dhe ne duhet të marrim mësim nga ajo që na ka treguar Ai në Kur'an, pa u thelluar në detaje që nuk na sjellin dobi.