Surat Taha — Ayat 7

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• تَجْهَرْ : nyaringake swara, ngucap kanthi banter.
• بِالْقَوْلِ : ing babagan ucapan, omongan.
• السِّرَّ : barang kang didhelikake, rahasia.
• أَخْفَى : barang kang luwih didhelikake maneh, yaiku apa kang ana ing njero ati utawa pikiran.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nerangake bab kaluhuraning kawruhe Allah SWT. Dhawuh marang Kanjeng Nabi Muhammad SAW, menawa panjenengan ngucapake omongan kanthi swara kang banter utawa malah kanthi lirih, kabeh iku padha wae tumrap Allah. Allah iku maha ngerti marang samubarang kang didhelikake, malah luwih saka iku, yaiku apa kang isih kasimpen ing njero ati lan pikiran manungsa, kang durung diucapake lan durung ditindakake. Ora ana barang siji-sijia kang bisa ndhelik saka kawruhe Allah, sanajan mung sakderma niat utawa bisikan ati. Dadi, ayat iki nuduhake yen Allah iku maha nggatekake lan maha ngudaneni marang kabeh kahanan, lahir lan batin.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ngelengake manawa Allah iku tansah mirsani lan ngrungokake saben tumindak lan omongane manungsa, mula kita kudu tansah ngati-ati lan njaga lisan.
• Nuwehake rasa tentrem lan kepenak ing ati, amarga kita ngerti yen ana Dzat kang tansah ngerti lan mangerteni kabeh kahanan kita, senajan ora ana wong liya kang ngerti.
• Nggugah semangat kanggo tansah resik atine, amarga ora mung omongan lan tumindak kang katon, nanging uga isi ati lan pikiran kang didhelikake bakal diweruhi dening Allah.
• Ndadekake kita luwih cedhak marang Allah, amarga kita sadhar yen Allah iku maha cedhak lan maha ngerti, mula kita kepengin tansah ngajak guneman lan nyuwun pitulungan marang Panjenengane.
• Nuwehake pangarep-arep lan rasa syukur, amarga Allah kang maha ngerti iku mesthi bakal menehi piwales kang adil lan becik marang saben wong kang tulus atine.